شمارهٔ ۱۴
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به توصیف شهریار و زیبایی‌های او می‌پردازد. او شهریارا به عنوان منبع خوشی و لذت معرفی می‌کند که با گل‌ها و نرگس‌ها همراه است. او بهار را به‌عنوان زمان شادمانی می‌داند و می‌گوید این جهان مانند یک صدف است که با وجودی مانند شهریار، گوهر ارزشمندی به خود گرفته است. در واقع، شاعر زیبایی و ارزش وجود شهریار را با سمبل‌های طبیعت مقایسه می‌کند.
شهریارا خرمی کن کاول شهریور استبا دلارامی که با هر شادئی اندر خور است
هوش مصنوعی: ای شهریار، خوشحالی را بیافرین که ماه شهریور است، با دلبرانی که با هر شادی درخور شادی هستند.
جان و دل را مونس است و با گل و با نرگس استنوبهار مجلس است و آفتاب لشگر است
هوش مصنوعی: جان و دل در محفل خوشبختی و زیبایی قرار دارند و در کنار گل و نرگس، جشن بهار برقرار است. در این لحظه، نور آفتاب مانند لشکری قدرتمند بر جمع خوشحال میتابد.
این جهان همچون صدف گشت و تو او را گوهریبر صدف چندان فتد قیمت که او را گوهر است
هوش مصنوعی: این دنیا مانند یک صدف است و تو در آن جواهرهایی را پیدا میکنی که ارزش و قیمت آنها به اندازه جواهری که در دست داری میباشد.