شمارهٔ ۱۸
هوش مصنوعی: این متن بر اهمیت و ارزش وجودی شخصی خاص تأکید دارد که جهانیان تحت سایه او به جاودانگی و زندگی ادامه می‌دهند. شاعر به ستایش عظمت و مقام این شخص می‌پردازد و می‌گوید که حتی عبادت خداوند به مدت صد سال هم در مقایسه با عشق به این فرد هیچ ارزش ندارد. همچنین از زیبایی عشق و دوستی سخن می‌گوید و بیان می‌کند که نام محبوب و ساغر (مظهر عشق و خوشی) در این جهان همواره باقی خواهد ماند.
این جهان را سایه تو باد بر سر جاودانزانکه چندانی که هستی این جهان جان پرور است
هوش مصنوعی: این دنیا تحت تأثیر وجود توست و تا زمانی که این جهان وجود داشته باشد، زندگی و روحی که در آن جاری است به خاطر توست.
گرد سم اسب تو در چشم شاهان توتیا استنعل سم اسب تو بر فرق میران افسر است
هوش مصنوعی: غبار سم اسب تو در نزد شاهان به مانند داروی توتیاست و نعل این اسب بر سر بزرگان مانند افسر قرار دارد.
گر کسی صد سال یزدان را پرستد روز و شبچون مهی کین تو جوید جاودانه کافر است
هوش مصنوعی: هر کس که به مدت صد سال خداوند را شب و روز عبادت کند، اما به دنبال دنیا باشد و فقط به منافع خود فکر کند، در حقیقت کافر است و ایمان واقعی ندارد.
دست و چشمت جفت ساغر باد و جفت روی دوستتا بگیتی نام دلدار است و نام ساغر است
هوش مصنوعی: دست و چشمانت به اندازهی دو ساغر مشروب حس خوشی داشته باشند و چهرهات در کنار دوستت باشد. زیرا در این دنیا نام محبوبی و نام ساغر، همیشه با هم شنیده میشود.