شمارهٔ ۲۷
هوش مصنوعی: این شعر درباره درد و غم جدایی از محبوب بیان شده است. شاعر احساس ناامیدی و زخم‌های عاطفی را توصیف می‌کند و از درد فراق سخن می‌گوید. او به زیبایی و بزرگی محبوب اشاره می‌کند و می‌گوید که تمام موجودات زیر سایهٔ محبت او هستند. این احساس درد و غم به گونه‌ای است که هرچه بگذرد، تسکین نمی‌یابد و در نهایت، اشاره به رحمت و کرامت خداوند دارد که فوق همهٔ مشکلات و غم‌هاست.
فراق دیدن جانان دل و جانم دژم دارددلم پر آب و چین دارد تنم پر تاب و خم دارد
هوش مصنوعی: دیدن محبوب برای من سخت و دردناک است. قلب و جانم غمگین هستند، دلم پر از اشک و دلشوره است و بدنم پر از ناز و تردید.
کسی کو گم کند یاری که ده خوبی بهم داردسزد گر نالد از دردش ولیکن سود کم دارد
هوش مصنوعی: اگر کسی دوستی را که دارای ویژگیهای نیکو است از دست بدهد، حق دارد به خاطر درد و رنجی که میبرد، ناله کند؛ اما در نهایت، این فقدان به او سودی نخواهد رساند.
ایا شاهی که تیغ تو زمین را زیر دم داردفلک فرق همه شاهان ترا زیر قدم دارد
هوش مصنوعی: ای پادشاهی که شمشیر تو زمین را تحت کنترل دارد، آسمان برتری و مقام همه پادشاهان را در زیر پاهای تو قرار داده است.
زمین اندر عدم گوهر فزون از آب کم داردبجود از تو کند موجود و جود اندر عدم دارد
هوش مصنوعی: زمین در حالت عدم، جواهرهایی بیشتر از آب دارد، اما برای اینکه وجود پیدا کند، به بخشش و احسان تو نیازمند است، زیرا بخشش در حال عدم نیز وجود دارد.
مرنجان جان بغم چندین که جان بیمار غم داردازیرا کز سقیمی جان بر اینسان هم سقم دارد
هوش مصنوعی: نگران نباش، چرا که دل بیمار من از غمهای بسیاری رنج میبرد و حالا به خاطر بیماریاش دوباره درد و رنج بیشتری را تحمل می‌کند.
تنم بر دل بر انبازان سزد گر دل دژم داردقضای ایزدی خواندن ستم بر وی ستم دارد
هوش مصنوعی: اگر دل من پر از غم باشد، سزاوار است که تن من بر دوش دوستان باشد. اما اگر تقدیر الهی مرا به ظلم مبتلا کند، ظلم بر من حقیقتاً ظلم است.
بهر جائی که او باشد بخوبی چون حرم داردخدای ما بجان ما فزون زین خود کرم دارد
هوش مصنوعی: هر کجا که خداوند باشد، به خوبی مانند مکان مقدسی است. خداوند ما برای جان ما بیشتر از این نعمتها را دارد و همواره رحمت و لطفش فراوان است.