شمارهٔ ۲۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به مدح و ستایش خداوند می‌پردازد که جهان و انسان را آفریده و قدرت و هنرهای زیادی به آن‌ها عطا کرده است. او اشاره می‌کند که حتی اگر دچار مشکل یا درد شود، این قدرت و نیرو همچنان از جانب خداوند است. همچنین، شاعر به این نکته می‌پردازد که خداوند دشمنان را نیز به بختی بد و نادرست دچار کرده و بدین ترتیب از آن محافظت می‌کند. در نهایت، شاعری آرزوی خوشبختی و سلامت برای فرد مورد نظر خود دارد و بر این باور است که دشمنان به دلیل وضعیتی که خداوند برایشان فراهم کرده، در معرض خطر مرگ هستند.
خدایگان جهان را طبیب دارو دادموافق آمد از بهر آنکه نیکو داد
هوش مصنوعی: خداوند به تمام موجودات جهان دارو و درمانی عطا کرده است تا به بهبود حال آن‌ها کمک کند و این کار به نیکوی آنان انجام شده است.
اگر چه روزی موئی بکاست از تن شاههزار سال بجسم و روانش نیرو داد
هوش مصنوعی: اگرچه روزی مویی از بدن شاه جدا شد، اما آن مو هزار سال به جسم و جان او نیرو بخشید.
جهان و جان و دل و تنش هر سه باد فداکه هر سه چار مرا چون نگه کنم او داد
هوش مصنوعی: دنیا و روح و قلب و بدنم همه فدای او باد، زیرا که او هر سه را به من هدیه کرده است.
ایا خدای ترا داده صد هزار هنرهم او بدشمن تو صد هزار آهو داد
هوش مصنوعی: آیا خدا به تو استعدادهای زیادی عطا کرده است، اما همان خدا به دشمن تو هم به اندازه تو قدرت و توانایی داده است؟
مباد خسته یکی روز پشت و پهلوی توکه بخت خصم ترا درد پشت و پهلو داد
هوش مصنوعی: مبادا که کسی روزی از تو خسته و ناراضی باشد، زیرا این نشان میدهد که سرنوشت دشمن تو باعث نارضایتی و درد تو شده است.
ز نور خویشتن ایزد بیافرید تراپس انگهت بسزا دست و تیغ و بازو داد
هوش مصنوعی: خدای بزرگ تو را از نور خودش خلق کرد و سپس به تو قدرت، سلاح و توانایی داد.
ترا زمانه زبانی بداد گوهر بارولی بچشم عدوی تو باز لولو داد
هوش مصنوعی: زمانه به تو فرصت و استعداد خوبی داد، اما دشمنانت تو را با نگاهی منفی و ناپسند دیدند.
ایا مبارک داروی تو مبارک بادکه دشمنان ترا بخت مرگ دارو داد
هوش مصنوعی: آیا داروی تو خوش یمن است که دشمنان تو شانس مرگ را به تو هدیه دادند؟