شمارهٔ ۴۰
هوش مصنوعی: این شعر به ستایش یک شاه نیکوخلق و نیکوسیرت می‌پردازد. شاعر از امیدهایی صحبت می‌کند که سرزمین تحت حکومت او را زنده نگه می‌دارد و با بیان ویژگی‌های مثبت او، جایگاهش را به عنوان یک پادشاه جاودانه و الهی توصیف می‌کند. در اینجا، تصویرهایی از قدرت و شکوه او و تأثیر مثبتش بر مردم و جامعه به چشم می‌خورد. در نهایت، شاعر آرزو می‌کند که آسمان همیشه در حمایت او باشد.
دولت خورشید شاهان جاودان بر پای بادملکت امید میران سرمدی بر جای باد
هوش مصنوعی: خوشبختی و سلطنت پایدار مانند خورشید در آسمان است و امید به آینده همواره در دل شهروندان وجود دارد.
دشمن تاریک نالان باد همچون زیر و نایدر سرای او همیشه بانک زیر و نای باد
هوش مصنوعی: دشمن یاس و ناامیدی در مرکز زندگی او همیشه به صدای زیر و نای باد، شبیه است. او در دل خود همچون نی، ناله می‌کند و این نالههایش به صورت دائم شنیده میشود.
تا فراز پایه عرشش رسیده باد سربر سر شیران ایوانش رسیده پای باد
هوش مصنوعی: باد به اوج و بلندی عرش رسیده و به شیران درب این کاخ دقت می‌کند.
ناز مردم روی جان افزوز شهر آرای اوستجاودان آن روی جان افروز شهر آرای باد
هوش مصنوعی: زیبایی و魅魅ی چهره محبوبی که کشور را زینت میبخشد، همیشه دلنواز و زندگیبخش است.
شاه نیکو رای و نیکو خوی و نیکو سیرتستآسمان را سوی او دائم بنیکی رای باد
هوش مصنوعی: پادشاهی با اندیشه نیک و شخصیت نیکو و رفتار درست است. همیشه بر آسمان نیکی و خوبی نسبت به او دراز باد.