شمارهٔ ۸۸
هوش مصنوعی: این شعر درباره آرزو و درد دوری از محبوب است. شاعر از دل تنگی و رنجی که به خاطر فاصله‌اش با معشوق تحمل می‌کند، صحبت می‌کند. او می‌گوید که تحمل این درد برایش بسیار سخت است و تنها راه درمانش صبر است. اما در عین حال، این صبر نیز برای او دشوار شده و نمی‌تواند بیش از این به آن ادامه دهد. او همچنین به اشتباهی که در مورد محبوبش کرده و پشیمانی از دل دادن به او اشاره می‌کند. در واقع، شاعر در تلاش است تا با بیان احساساتش، غمش را به تصویر بکشد و نشان دهد که چگونه عشق و دوری از محبوبش او را آزار می‌دهد.
آرزومند روی جانانمبرود زار زو همی جانم
هوش مصنوعی: عاشق چهره معشوقم هستم و از دوری او بسیار نگران و غمگینم.
آرزو را و درد دوری رابجز از صبر چیست درمانم
هوش مصنوعی: جز صبر، برای درمان آرزو و درد دوری چه چیزی وجود دارد؟
همه چیزی همی توانم کردصبر کردن بهجر نتوانم
هوش مصنوعی: من میتوانم در برابر هر چیزی مقاومت کنم، اما نمیتوانم به خاطر جدایی صبر کنم.
بر غم و درد من بس است گوارنگ رخسار و آب مژگانم
هوش مصنوعی: غم و درد من با رنگ چهره و اشکهای چشمانم به خوبی نمایان است و نیازی به بیان بیشتر نیست.
دل بدادم بدوست خویش بطبعتا دل از دوست باز بستانم
هوش مصنوعی: من دل خود را به دوست خود سپردم تا بتوانم دوباره آن را از او پس بگیرم.
ظن خطا شد مرا در آن مه رویدل بدادم کنون پشیمانم
هوش مصنوعی: من در مورد آن چهره دلربا به اشتباه فکر میکردم که میتواند خوشبختیام را به ارمغان آورد، اما اکنون پشیمانم.