شمارهٔ ۹۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به میهمانی و لذت‌های آن اشاره می‌کند، اما با نوعی نیش و کنایه به بی‌نمکی و کم‌ارزشی این تجربیات می‌پردازد. او هشدار می‌دهد که در این مهمانی از آب و غذاهایی که ممکن است مضر باشند صرف‌نظر کند. همچنین، تصویری از طبیعت و زیبایی گلستان به همراه طمع خوشایند کافور و زیبق را به تصویر می‌کشد، اما در کنار آن احساس بی‌میلی و نارضایتی از وضع موجود را بیان می‌کند. در نهایت، حس میهمانی به زیبایی‌های طبیعت آمیخته شده است، اما تضاد بین آنها به وضوح قابل مشاهده است.
هان صائم نواله این سفله میزبانزین بی نمک ایا منه انگشت بر دهان
هوش مصنوعی: ای روزهدار، بدان که این میزبان پست و بینمک، تو را در این حال و روزی که داری تحقیر می‌کند. بنابراین، حرفی نزن و فقط سکوت کن.
لب تر مکن به آب که طلق است در قدحدست از کباب دار که زهر است توامان
هوش مصنوعی: لبت را به آب نزن، زیرا که درون جام طلاق است و دستت را از کباب دور نگهدار، چرا که زهر در آن نهفته است.
با کام خشک و با جگر تفته در گذرایدون که در سراسر این سبز گلستان
هوش مصنوعی: با دل پر از آتش و کام خشک، در این مسیر حرکت کن، زیرا در این باغ سرسبز و زیبا، هر چیزی ممکن است.
کافور همچو گل چکد از دوش شاخسارزیبق چو آب برجهد از ناف آبدان
هوش مصنوعی: عطر خوش کافور از شاخههای درختان جاری میشود، مانند اینکه آب از حوضچهای سر میجهد.