شمارهٔ ۹۲
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از غم و درد درونی خود می‌گوید و احساس تنهایی و رنجی عمیق را بیان می‌کند. او خود را مانند گنجی می‌داند که در دنیای پر از غم ناشناخته مانده است. با وجود شهرت و عزت در شهرهای مختلف، در محل خود احساس ذلت و دوری از شاه و قدرت را دارد. شاعر همچنین به وضعیت نگران‌کننده‌ای که به دلیل غم و مشکلات به وجود آمده است، اشاره می‌کند و احساس می‌کند که مانند زنبوری که تحت فشار است، مجبور به پیروی از دستورات دیگران است.
خدای داند کز غم چگونه رنجورمغمان گیتی گنج است و من چو گنجورم
هوش مصنوعی: خدا می‌داند که من از غمهای دنیا چقدر رنج میکشم. غمها برای دیگران ارزشمندی هستند و من مانند یک گنجور، در دل این غمها گرفتارم.
چو زیر طنبور از غم همی بنالم زاربدل ز شادی و خوشی تهی چو طنبورم
هوش مصنوعی: وقتی که از درد و غم شکایت میکنم، مثل طنبور بینوا هستم، در حالی که دلم از شادی و خوشی خالی است.
بشهرهای خراسان و شهرهای عراقچو آفتاب زرافشان عزیز و مشهورم
هوش مصنوعی: من در شهرهای خراسان و شهرهای عراق به مانند آفتابی درخشان و مشهور هستم.
بشهر خویش دخیلم بحال خویش ذلیلاز آن چنینم کز شاه خویشتن دورم
هوش مصنوعی: در شهری که زندگی میکنم، احساس بیپناهی و ضعف میکنم، چرا که به خاطر دوری از قدرت و حاکمیتی که باید متعلق به خودم باشد، چنین حالتی دارم.
از آن گهی که ز من دور گشت سایه مبربچشم یاران چون مزد خورده مزدورم
هوش مصنوعی: از وقتی که سایهام از من دور شده، دیگر نمیتوانم به چشم دوستانم بیفتم؛ چون مثل کسی هستم که مزد گرفته و در واقع کارمند دیگری است.
بگاه میر مرا امر بود بر همه شهرکنون بپیش یکی هفت ساله مامورم
هوش مصنوعی: در آن زمان، من به عنوان مسئول شهر منصوب شدم و حالا به عنوان یک فرد هفت ساله در این مسئولیت به پیش میروم.
شده چو خانه زنبور با غم از ترکانهمی خلند بفرمانها چو زنبورم
هوش مصنوعی: زندگیام مانند یک کندو پر از زنبور است که با غم و اندوه پر شده، دقیقاً مثل زنبورهایی که در کار خود مشغولند و به فرمانها عمل میکنند.