شمارهٔ ۱۰۳
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عمیق و دردهای ناشی از عشق و جدایی می‌پردازد. شاعر از یار خود جدا شده و با یاد او دچار سردرگمی و اندوه است. او از زیبایی و جذابیت معشوق خود می‌گوید و اینکه چگونه عشقش او را مست کرده است. همچنین به سختی‌های خود در تحمل این جدایی و تحمل اندوه اشاره می‌کند. شاعر به تفکر و سکوت در مسائل عاطفی اشاره می‌کند و در نهایت به این نتیجه می‌رسد که این اندرون پر از اندیشه و دل‌تنگی، شبیه به بار سنگینی است که بر دوش اوست.
از یار بریدن بسزا وار گزیدنمستم ز بنفشه بسمن برگ گزیدن
هوش مصنوعی: از محبوب دل بریدن به اندازهای معقول است که من از خمار عشق، خود را از گل بنفشه میزنم و برگ میچینم.
چون سیم کشیده شده مویم بجوانیاز راز نهان کردن و اندیشه کشیدن
هوش مصنوعی: موهای من مانند سیم کشیده شده است و در جوانی، از پنهان کردن رازها و اندیشهپردازی رنج میبرم.
از بسکه سخندانم هر گونه بگویمهستم گه و بیگاه بانگشت گزیدن
هوش مصنوعی: من آنقدر شاعر ماهری هستم که هر زمانی بخواهم میتوانم خودم را معرفی کنم، اما گاهی اوقات هم دچار تردید میشوم و نمیدانم چگونه باید صحبت کنم.
بسیار شدند انده و کم گشت نشاطمز اندیشه کم گفتن و بسیار شنیدن
هوش مصنوعی: غم و اندوه من افزایش یافته و شادیام کاهش پیدا کرده است، زیرا کمتر صحبت میکنم و بیشتر گوش میدهم.
اندیشه بسیار نهفتن بدل اندرچون کوه کشیدن بود این صبر کشیدن
هوش مصنوعی: افکار و اندیشههای زیاد را در دل نگه داشتن شبیه به این است که بار سنگینی را مانند کوه بر دوش بکشیم. این نوع از صبر، دشوار و طاقتفرساست.
اندیشه بپوشیدن و بد مهر نمودنتیمار خریدن بود و پرده دریدن
هوش مصنوعی: این جمله به معنای این است که در فکر پنهان کردن اندیشهها و نشان ندادن احساسات و محبتها بودم و به دنبال نشان دادن خود واقعیام بودم، حتی اگر نیاز به شکستن برخی از موانع و مرزها داشته باشد.