شمارهٔ ۱۱۶
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف و تمجید از حال و روز یک شخص و وضعیت او در زندگی می‌پردازد. شاعر از بهار و زیبایی‌ها صحبت می‌کند و آرزو دارد همیشه خوشی و موفقیت با او باشد. او همچنین به دل شاد و بی‌غم این شخص اشاره می‌کند و او را به فرشته‌ای تشبیه می‌کند که از مرگ رسته و در نعمت و خوشی به سر می‌برد. در واقع، شاعر امیدوار است که این شخص همراه با خوشی و ثروت، از رنج و اندوه دور باشد و همیشه در شادی و خوشحالی زندگی کند.
امیرا بر تو فروردین فرخ باد و فرخندهمبراد از دلت شادی مبراد از لبت خنده
هوش مصنوعی: ای امیر، برای تو بهار خوشایند و مبارک باشد و از دل تو هیچگاه شادی دور نشود و لبهای تو همیشه خنده داشته باشد.
بسان کوه بادی تو فراز تخت پایندهز دل تیمار کاهند بدل شادی فزاینده
هوش مصنوعی: مانند کوه، تو به بلندای تخت پایداری، و از دل کسانی که به تو رسیدگی میکنند، شادی و خوشبختی میروید.
هران چیزی کجا کردند زیر خاکش آگندههمه کردی بسان خاک در گیتی پراکنده
هوش مصنوعی: هر چیزی که در زیر خاک قرار گرفته، همانند خاک در زمین پخش و پراکنده شده است.
توئی دارنده مردم خدایت باد دارندهکه شاد و زنده چندانیم تا تو شادی و زنده
هوش مصنوعی: تو مالک مردم هستی، خدا تو را حفظ کند. ما تا زمانی شاد و زنده هستیم که تو هم خوشحال و زنده باشی.
ترا من بنده زان خواهم همیشه شاد و فرخندهکه بی تو ذره ای نبود روان و جان من زنده
هوش مصنوعی: من همیشه میخواهم تو شاد و خوشحال باشی، زیرا بدون تو، روح و جان من حتی یک ذره هم زنده نیست.