شمارهٔ ۱۲۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به ستایش شخص نیکخوی و نیکخواهی او می‌پردازد. او می‌گوید که این فرد در میدان‌های جنگ به عنوان بشیر و در میهمانی‌ها به عنوان ماه درخشان است. او همزمان نماد زیبایی و قدرت است و جانش خالی از بدی و تنش دور از گناه است. دولت و قدرت او به قدری است که باعث می‌شود کاه مانند کوه بلند شود و کوه همچون کاه ناتوان به نظر برسد. شاعر به احساس ناامیدی خود از نبود اسب برای سفر اشاره می‌کند و تنها امیدش به لطف و بخشش این نیکوکار است، زیرا بدون فضل او ممکن است به ورطه سقوط بیفتد.
شد پیر جهان و شد جوان بادهوز نقش و نگار باغ شد ساده
هوش مصنوعی: زمانه پیر شده و باده جوان مانده است و زیباییهای باغ به سادگی تبدیل شدهاند.
ناراست بجای لاله بنشستهسیب است بجای سوسن استاده
هوش مصنوعی: در اینجا به تصویرسازی زیبایی پرداخته شده است؛ گل لاله به طرز ناخوشایندی به سیب تبدیل شده و گل سوسن نیز به جایگاه نامناسبی رسیده است. این توصیف نشاندهنده ناهماهنگی و جایگزینی نامناسب در زیباییهاست.
آلوده رخان او بخون رزواکنده دهان این به بیجاده
هوش مصنوعی: رخسار زیبا و دلنشین او به رنگ خون گل است و لبهایش به جای سخن، به دشت عشق میخوانند.
خورشید زمانه لشگری کوراهست ایزد کام و آرزو داده
هوش مصنوعی: خورشید زمان، سپاهی از افراد نادان و ناتوان دارد که خداوند به آنان خواستهها و آرزوهایشان را عطا کرده است.
بر تخت نشسته جاودان خرمبا ناز و نشاط و مطرب و باده
هوش مصنوعی: بر روی تخت نشسته و ابدی خوشحال است، با زیبایی و شادابی در کنار موسیقی و نوشیدنی.