شمارهٔ ۳
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به زیبایی و لطافت معشوق خود اشاره می‌کند و می‌گوید که چهره او مانند بهار در دی‌ماه است. لب‌هایش مانند شکر شیرین است و تا زمانی که خداوند و بختش همراهش هستند، هیچ کار دیگری جز نوشیدن می و بودن با معشوق ندارد. این ابیات نمایانگر عشق و لذت از زندگی است.
با روی تو دی ماه بهار است مراوز دو لب تو شکر شکار است مرا
هوش مصنوعی: با دیدن چهرهات، برایم مانند بهار در دی‌ماه است و از شیرینی لبهایت، دنیایی از لذت و شکر را احساس میکنم.
تا ایزد پشت و بخت یار است مراجز با می و معشوق چه کار است مرا
هوش مصنوعی: تا زمانی که خداوند از من حمایت می‌کند و بخت به یارم است، چه نیازی دارم به چیزی جز شراب و معشوق؟