تناجی
قطران تبریزی

شمارهٔ ۹۲

هندو بچه ای ببرد از راه دلمدر چاه بلا فکند ناگاه دلم
گر بر نارد ببوسه از چاه دلمیکباره برآید از دلم آه دلم