تناجی
قطران تبریزی

شمارهٔ ۱۱۱

یک بوسه بدادی به من ای بت افزونتا دل بردی ز من به دستان و فسون
گر آنکه همی جان طلبی بوسه بیارکاتش زآهن به آهن آید بیرون