شمارهٔ ۱۲۳
هوش مصنوعی: این شعر به عشق و احساسات عمیق بین دو عاشق اشاره دارد. شاعر با استفاده از استعاره‌های زیبا، اضطراب و ناراحتی ناشی از دوری یا ناپایداری عشق را توصیف می‌کند. او به شدت تحت تاثیر عشق خود قرار دارد و این احساسات او را به شدت آشفته و نگران کرده است. درد و سوزش عشق به حدی است که حتی کوه‌ها و سنگ‌ها نیز تحت تاثیر قرار گرفته‌اند. در کل، شعر به شدت عاطفی و پر از احساسات عمیق است.
ای دل صنمی برده قرار من و توآشفته چو زلف اوست کار من و تو
هوش مصنوعی: ای دل، بگذار معشوقی به ما آرامش دهد؛ زیرا حال من و تو همانند گیسوان او آشفته و درهم است.
بگداخته کوه از تف آه من و توگریان شده سنگ از دل زار من و تو
هوش مصنوعی: کوه به خاطر درد و اندوه ما ذوب شده است و سنگ‌ها از دل سوخته و نالههای ما به گریه افتادهاند.