تناجی
قطران تبریزی

شمارهٔ ۱۲۷

برداشت بت من از سر آن چتر سیاهزان پس که دل سپاه بس برد ز راه
عمدا بر صوفیان شد آن شمع سپاهتا توبه صوفیان کند نیز تباه