شمارهٔ ۱۲۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر با زیبایی‌ها و جذابیت‌های محبوبش بازی می‌کند. او طره موی او را به عطر مشک و عُنبر تشبیه می‌کند و می‌گوید که چهره‌اش مانند ماه و قامتش مانند درخت عرعر است. همچنین به این نکته اشاره می‌کند که اگر قامت او (شاعر) مانند زلف محبوبش پیچیده و زیباست، دوری از زلف او همچنان زیبایی دارد. در کل، شاعر به ستایش زیبایی محبوبش و تأثیر آن بر خود می‌پردازد.
ای طره تو ز مشگ و از عنبر بهروی تو ز ماه و قدت از عرعر به
هوش مصنوعی: ای عزیز، موهای تو ما را به یاد عطر خوش مشک و عنبر میاندازد و چهرهات همچون ماه و قامتت مانند درخت عرعر زیباست.
گر قامت من چو زلف تو چنبریستچون دور ز زلف تست آن چنبر به
هوش مصنوعی: اگر قامت من مانند موهای پیچیدهات است، پس چرا دور از زلف تو آن قوس و چنبر را میسازم؟