تناجی
قطران تبریزی

شمارهٔ ۱۲۹

گر سوی هوا دلم همی جوید راهپیوند مرا سوی زمین آمد ماه
بر سنبل و بر سمن بیفزاید جاهکز سنبل و از سمن شود ماه تباه؟