شمارهٔ ۱۳۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و نورانیت چهره محبوبش اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچ چیزی به زیبایی او نمی‌رسد. زلف‌های او را به سیاهی شب تشبیه کرده و خط زیبایش باعث خراب شدن زیبایی صورتش شده است. در نهایت، به این نکته اشاره می‌کند که هیچ چیز نمی‌تواند به زیبایی او نزدیک شود.
ای زهره جبین نیست چو رخسار تو ماهنه تیره شبی به سان زلف تو سیاه
هوش مصنوعی: ای زهره، پیشانیات مانند ماهی درخشان است و رخسارت به هیچ عنوان به تاریکی شب تشبیه نمیشود. زلف‌های تو نیز همچون شب تاریک و سیاه هستند.
خط تو دمید و شد تبه، حُسنِ رُخَتاز سنبل تر بلی شود ماه تباه
هوش مصنوعی: خط تو طلوع کرد و باطل شد، زیبایی چهرهات از سنبل نیز زیباتر است، آیا این ماه به دردست ویران شده است؟