شمارهٔ ۱۳۳
هوش مصنوعی: در این بیت شعر، شاعر از ورود ناگهانی یک معشوق (که او را به "سرو سهی" تشبیه کرده) به زندگی‌اش صحبت می‌کند. این ورود باعث می‌شود که غم‌ها و ناراحتی‌های او از بین برود و به آرامش و خوشبختی دست یابد. معشوق برای یک بار تمام درد و رنج‌های او را به دوش می‌گیرد.
ناگه ز درم در آمد آن سرو سهیپر غم دل من کرد ز هر غصه تهی
هوش مصنوعی: ناگهان آن جوان خوش قد و قامت به سراغم آمد و گلایههای دلم را فراموش کرد.
از نار و بهیش یافتم روزبهیبسپرد بیکبار به من نار و بهی
هوش مصنوعی: من از آتش و بهشت تجربهای به دست آوردم که به یک بار به من تقدیم گردید، به مانند آتش و بهشت.