شمارهٔ ۲۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از احساسات عمیق و تنهایی خود صحبت می‌کند. او حس می‌کند که دل و ایمانش آسیب دیده و دیگر صبوری ندارد. هر جا که برود، مشکلات و رنج‌ها دنبال او هستند و از صحبت با دیگران نیز دلش زده شده است. او به زیبایی محبوبش نگاه می‌کند و حس حسادت به او دست می‌دهد. حتی اگر دردی داشته باشد، هرگز آن را با دیگران در میان نمی‌گذارد، چون درد پنهان را بر رسوایی ترجیح می‌دهد. او از دلبستگی‌اش به عشق و پیروی از دستورات محبوبش می‌گوید و تأکید می‌کند که در عالم عشق، داستان‌های عاشقانه‌ای چون فرهاد و مجنون تنها زمانی شناخته می‌شوند که نامش را ببینند.
نی دل و دین ماند نه صبر و شکیبایی مرارفته رفته جمع شد اسباب تنهایی مرا
هوش مصنوعی: دل و ایمان من از بین رفته و دیگر تاب و توان ندارم. به تدریج، همه چیزهایی که باعث تنهاییام میشود، جمع شدهاند.
چند بر من رو نهد هر جا که باشد محنتیدل گرفت از صحبت یاران هر جایی مرا
هوش مصنوعی: بسیاری از جاها دشواریها بر من باریده است و هر کجا که هستم، از همراهی دوستانم دلگیر و ناراحت هستم.
گر نیندازم نظر بر عارضت از صبر نیسترشک می آید بدیدارت ز بینایی مرا
هوش مصنوعی: اگر به چهره زیبای تو ننگرم، صبر نمیتواند کمکم کند، چرا که از دیدن تو حسرت به دلم میافتد.
گر بمیرم با کسی هرگز نگویم درد دلدرد پنهانست بی شک به ز رسوایی مرا
هوش مصنوعی: اگر بمیرم، هرگز با کسی از مشکلاتم صحبت نمیکنم، چرا که دردهای پنهان بهتر است تا رسوایی.
کرد مستغنی ز فرش خاک و چتر آسماندر بساط شوق ذوق بی سر و پایی مرا
هوش مصنوعی: او از احساس بینیازی و آزادی، از مادیات و محدودیتهای دنیا رهایی یافته و در دنیای شوق و ذوق، بیتوجه به موانع و محدودیتهای جسمی، سرشار از شادی و سرور است.
سر نمی پیچم ز فرمان تو ای سلطان عشقبنده فرمان پذیرم هر چه فرمایی مرا
هوش مصنوعی: من از دستور تو سرپیچی نمیکنم ای سلطان عشق، من بندهای هستم که هرچه بگویی، اطاعت میکنم.
قصه فرهاد و مجنون را فضولی کس نخواندتا بر آمد نام در عالم به شیدایی مرا
هوش مصنوعی: داستان فرهاد و مجنون هرگز به دست هیچکس فضولی نرسید تا زمانی که نام من در دنیا به شیدایی و عشق معروف شد.