شمارهٔ ۴۰
هوش مصنوعی: این شعر به تعبیر عشق و درد و رنج شاعر از معشوق می‌پردازد. شاعر در عواطف خود گرفتار است و احساس می‌کند که معشوق به او رحم نمی‌کند. او این وضعیت را به آتش و باد تشبیه می‌کند که بر شدت دردش می‌افزاید. همچنین، شاعر در رابطه با عشق خود از اضطراب و آوارگی سخن می‌گوید و به این اشاره می‌کند که هیچ چیز نمی‌تواند او را از احساساتش دور سازد. مسائلی همچون جفا و وفا در عشق برای او بی‌اختیار است و نهایتاً تلاش می‌کند تا خود را به معشوق نزدیک کند و سرود عشقش را به آسمان برساند.
هیچ‌گه بر حال من رحمی نمی‌آید ترامی‌کشی ما را مگر عاشق نمی‌باید ترا
هوش مصنوعی: هیچ وقت برای من رحمتی نداشتهای، تو فقط ما را میکشی. آیا نباید تو را عاشق بنامم؟
می‌شود آتش ز باد افزون چه باشد گر مدامحسن روز افزون ز آه من بیفزاید ترا
هوش مصنوعی: آتش میتواند با وزش باد بیشتر شود، حالا اگر زیبایی تازه روز به روز از آه من بیشتر شود، چه عکسالعملی خواهد داشت؟
گر ز من در خاطر پاکیزه داری اضطرابمن شوم آواره تا خاطر بیاساید ترا
هوش مصنوعی: اگر تو در دل خود یاد نیکویی از من داشته باشی، من حاضرم برای آرامش خاطر تو از خود بیتابی و آوارگی را به جان بخرم.
چرخ می‌داند که در من تاب دیدار تو نیستزین سبب هرگز نمی‌خواهد که بنماید ترا
هوش مصنوعی: این جهان می‌داند که من تاب و تحمل دیدن تو را ندارم؛ بنابراین هرگز نمی‌خواهد که تو را به من نشان دهد.
بسته خود را به آن شاخ گل ای دل غنچه‌وارتا نکردی دور ازو آن به که نگشاید ترا
هوش مصنوعی: ای دل، تا زمانی که گل نشدی و هنوز به شاخ گل نرسیدی، خودت را به آن بگذار. بهتر است دور از آن کسی که تو را نخواهد، نباشی.
در جفا و در وفا ای مه نداری اختیارنشئهٔ حُسن است حاکم تا چه فرماید ترا
هوش مصنوعی: ای ماه، در بیوفایی و وفاداری، تو اختیاری نداری؛ جذبه و زیبایی تو حاکم است و تعیین می‌کند که با تو چه باید کرد.
می‌نهی سر بر ره آن مه فضولی دم به دمزین شرف شاید که سر بر آسمان ساید ترا
هوش مصنوعی: تو با فخر و افتخار بر سر راه آن ماه زیبا زانو میزنی و هر لحظه امیدوار هستی که شاید با این حرکت، سر تو به آسمان بلند شود و به اوج برسد.