شمارهٔ ۴۱
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به بیان درد و رنج خود از عشق و جدایی می‌پردازد. او به آتش شمع تشبیه می‌کند که در نتیجه عشق، آتش محنت به جانش می‌افتد و دلش را غمگین می‌کند. او از سوختن دل رقیب در عشق یاد می‌کند و خوشحال است که دشمنش نیز در این غم سوخته است. شاعر به اجتناب از beauté عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که زندگی‌اش تحت تاثیر غم و جدایی قرار دارد. او از عواطف شدیدش سخن می‌گوید و بیان می‌کند که به رغم جدایی، غم او همچنان پایدار است و هیچ چیزی نمی‌تواند او را از رنج دور کند. در نهایت، شاعر حس می‌کند که دیگر نمی‌تواند از عشق و غمش فرار کند زیرا این احساسات به شدتی در او شکل گرفته که راه گریزی ندارد.
چون شمع سوخت آتش محنت تن مراغم پاره پاره ساخت دل روشن مرا
هوش مصنوعی: وقتی شمع سوخت، آتش درد و رنج بدنی که داشتم، دل شاداب و روشن من را به تکههای کوچک تقسیم کرد.
بر من بسوخت در غم عشقت دل رقیبشادم که غم بسوخت دل دشمن مرا
هوش مصنوعی: دل رقیب به خاطر عشق تو سوخت و من از این بابت خوشحالم، زیرا غم من باعث سوختن دل دشمنم شد.
واجب شد اجتناب من از ماه پیکرانچون فرض کرده اند بخود کشتن مرا
هوش مصنوعی: من از ماه پیکران باید دوری کنم، چون آنها تصمیم گرفتهاند که مرا از بین ببرند.
مردم بداغ لاله رخان گریهای ابرخواهم که لاله زار کند مدفن مرا
هوش مصنوعی: من از مردم میخواهم برای من به یاد لالههای زردی که بر صورتشان است، اشک بریزند تا قبر من به مکانی پر از گل و زیبایی تبدیل شود.
سویم نمی کند الم بی کسی گذرتا غم شناخت است ره مسکن مرا
هوش مصنوعی: دوست یا کسی به سوی من نمیآید و تنها به دلیل غم و خستگی احساس تنهایی میکنم، که این احساس سردرگمی و تنهایی، به منزلهی مسیری است که من را به خانهام، به جایی که آرامش و راحتی وجود دارد، میبرد.
عمریست کز لباس تعلق مجردمنگرفته است دست غمی دامن مرا
هوش مصنوعی: مدت زیادی است که از وابستگیها رها شدهام و همچنان غم و اندوهی مرا آزار میدهد.
از غم مرا نماند فضولی ره گریزبگرفت سیل تفرقه پیرامن مرا
هوش مصنوعی: از ناراحتی، دیگر فضولی برای من نمانده است، سیل تفرقه دور من را گرفته است.