شمارهٔ ۴۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد و اندوهی که در دل دارد سخن می‌گوید. او می‌خواهد که این احساسات را با ناراحتی‌های دیگر بپوشاند، اما نمی‌تواند. او از حسرتی که در دل دارد، مانند تیر از کمان، آه می‌کشد. چهره‌اش به خاطر عشق به معشوق در خون خودش نقش بسته است، و او از دوری معشوق رنج می‌برد. شاعر بر زهد و دورویی برخی از افراد انتقاد می‌کند و علاقه‌مندی خود را به این وضع ناخوشاب می‌افزاید. او همچنین خواب‌های مشوشی را که درباره معشوق دیده، تعبیر نمی‌کند و در نهایت به مشکلات و بلایای عشق اشاره می‌کند که بر عاشقان سایه انداخته است. در پایان، شاعر از غم و اندوه صحبت می‌کند و می‌گوید باید ضعف خود را کنار بگذارد.
نهفتن در دل و جان درد و داغ آن پریوش راتوانم گر توان پوشید با خاشاک آتش را
هوش مصنوعی: میتوانم درد و غم ناشی از آن معشوقه زیبا را در دل و جانم پنهان کنم، اگر بتوانم آتش را با علفهای خشک بپوشانم.
ز سینه آه حسرت می کشم چون تیر از ترکشکه کی سازد تهی بر سینه ام آن ترک ترکش را
هوش مصنوعی: از دل خود آه حسرتی برمیآورم، مانند تیر که از ترکش بیرون میآید. ای کاش آن تیر بتواند سینهام را خالی کند از اندوهی که در آن دارم.
منقش گشت رخسارم بخون چون لاله زار آن بهکه مالم بر کف پای تو رخسار منقش را
هوش مصنوعی: رخسار من مانند لالهزار به خون آغشته شده است، اما این بهتر است که من رخسار زیبایم را بر روی پای تو بگذارم.
دلا زهد ریایی هیچ کس را خوش نمی آیدشعار خود مکن بهر خدا این وضع ناخوش را
هوش مصنوعی: دل، زهد ظاهری هیچ کس را خوش نمیدارد، پس برای خدا این وضعیت نامناسب را به نمایش نگذار.
شبی دیدم که در زلف تو دل سرگشته می گرددنمی دانم چه تعبیرست این خواب مشوش را
هوش مصنوعی: شبی را دیدم که دل من در زلف تو سرگردان بود و نمیدانم این خواب آشفته چه معنایی دارد.
گهی جورست و گه کم التفاتی کار آن بدخوبدور او بلا کم نیست عشاق بلاکش را
هوش مصنوعی: گاهی رفتار معشوقه سخت و بیرحم است و گاهی بیتوجهی نشان میدهد، اما این بیمهریها برای آن بد خُو خیلی زیاد است؛ زیرا هیچ چیز کم از زحمت و درد عاشقان بینصیب نیست.
فضولی چند در بند جهات مختلف مانیز غم بگذار تا بر هم زند ضعف تو هر شش را
هوش مصنوعی: به خودت زحمت نده و از نگرانیهای بیهوده فاصله بگیر. رها کردن این فکرها باعث میشود که نقاط ضعف تو به هم بریزد و متوجه قدرت واقعیات شوی.