شمارهٔ ۱۱۲
هوش مصنوعی: این شعر دربارهٔ احساساتی است که عشق و زیبایی در دل انسان ایجاد می‌کند. شاعر می‌گوید که هر کسی که دلش به عشق دچار است، چشمانش از غم پرآب خواهد شد و هر که غم عشق را تحمل می‌کند، بی‌تردید دلی پر از آرزو و افکار عاشقانه خواهد داشت. همچنین بیان می‌شود که هر کسی که به زیبایی معشوق توجه دارد، حتما مشکلات و غم‌هایی به خاطر عشق خواهد کشید، اما این مشکلات ضرری نخواهد داشت. در نهایت، شاعر به مخاطب هشدار می‌دهد که غافل از احساسات و عواطف خود نباشد، زیرا این احساسات تأثیر عمیقی بر زندگی‌اش خواهد گذاشت.
هر کرا هست دلی سیمبری خواهد داشتز غم سیمبری چشم تری خواهد داشت
هوش مصنوعی: هر کسی که دلی پر از درد و غم داشته باشد، به ناچار به دنبال زیبایی و خوشی خواهد بود. از آنجا که غم در دل او وجود دارد، چشمانش نیز به خاطر آن درد، تر خواهند بود.
هر کرا چشم تری هست سرش خالی نیستسر سودای بت عشوه گری خواهد داشت
هوش مصنوعی: هر کسی که احساس لطیفی دارد، از یاد عشق و زیبایی خالی نیست و حتماً به دنبال جذابیتها و افسونهای عشق خواهد بود.
هر کرا هست بت عشوه گری در عالمخون فشان چشمی و خونین جگری خواهد داشت
هوش مصنوعی: هر کسی که به زیبایی و فریبندگی معشوقش دلبسته باشد، در این دنیا حتماً دلی شکسته و چشمی پر از اشک خواهد داشت.
هر که خون جگر از دیده روان می سازدبی جهت نیست بجایی نظری خواهد داشت
هوش مصنوعی: هر کسی که با درد و رنج زیاد اشک میریزد، بدون دلیل نیست و حتماً به چیزی فکر می‌کند یا آرزویی در دل دارد.
هر که دارد نظری بر رخ یاری بی شکهر دم از عشق بلای دگری خواهد داشت
هوش مصنوعی: هر کسی که به چهره معشوقش نگاهی میاندازد، بدون شک هر لحظه دچار عشق و مصیبت تازهای خواهد شد.
هر بلایی که ز عشق است درو ذوقی نیستنه بلاییست که با ما ضرری خواهد داشت
هوش مصنوعی: هر درد و سختی که از عشق ناشی می‌شود، لذتی در آن نیست و این مشکلات به ما آسیبی نخواهند رساند.
غافل از آه فضولی مشو ای بی پرواکه ز سوز جگر است و اثری خواهد داشت
هوش مصنوعی: بیتوجه و بیپروا نباش، زیرا اگر به درد دل دیگران بیاعتنا باشی، این بیاحسازی ممکن است عواقب ناخوشایندی داشته باشد. درد و رنج دیگران میتواند به تو نیز آسیبی رساند.