شمارهٔ ۱۶۶
هوش مصنوعی: این شعر احساس عمیق اندوه و جدایی را بیان می‌کند. شاعر در آن به تصویر کشیدن حالت فردی می‌پردازد که از نظر جسمانی دچار درد و رنج است و امید دارد که با خروج پیکان از جانش، رهایی یابد. او نمی‌خواهد زنده بماند زیرا از هجران رنج می‌برد و مرگ را به عنوان نجاتی می‌بیند. در ادامه، شاعر به غم و اندوهی که در دل دارد اشاره می‌کند و می‌گوید زمان مرگ تنها درد و غم را به همراه خواهد داشت. همچنین به یاد غنچه‌ای می‌افتد که از خارها رنج می‌برد و در نهایت از فضولی و عذاب درد در دلش می‌گوید، ترس او از اینکه درد و خونریزی ناشی از عشق و جدایی از چشمش بریزد، مشهود است.
نشاطم می‌کشد چون از تنم پیکان برون آیدکه شاید دامن پیکان گرفته جان برون آید
هوش مصنوعی: شادی من به گونهای است که وقتی پیکانی از بدنم خارج میشود، احساس میکنم شاید جانم هم همراه آن پیکان جدا شود.
نخواهم ماند زنده چون نجاتم دادی از هجرانبمیرد هر شرر کز آتش سوزان برون آید
هوش مصنوعی: نمیخواهم زنده بمانم، چون تو با عشق و محبتت مرا از دوری نجات دادی. هر شعلهای که از این آتش سوزان به بیرون بیاید، باید بمیرد.
غباری کان مقیم درگهت تا شد نمی‌خواهدکه گردد آدم وزان روضه رضوان برون آید
هوش مصنوعی: غبار و آلودگی که در درگاه تو نشسته، حالا دیگر نمی‌خواهد که تبدیل به انسان شود و از باغ رضوان خارج گردد.
بهر چشمی که آید همچو دود از اشک تر سازدسیه‌بختی که او از آتش هجران برون آید
هوش مصنوعی: هر چشمی که اشک میریزد، به مانند دودی که بلند میشود، غم و ناکامی را به تصویر می‌کشد؛ کسی که از آتش جدایی نجات پیدا کند، نشانهای از بدبختی اوست.
به یاد غنچه خندان او مردم عجب نبودکه از خار مزاحم غنچه خندان برون آید
هوش مصنوعی: به خاطر یاد آن غنچه خوشحال و خندان مردم تعجب نکردند که از کنار خارهای مزاحم، آن غنچه خوشبو و زیبا به شکوفایی رسید.
نخواهد برد وقت مرگ اجل از سینه‌ام جز غمبه خانه هرچه باشد چون بکاوند آن برون آید
هوش مصنوعی: در لحظه مرگ، جز غم و اندوه چیزی از دل من بیرون نخواهد آمد. هرچیزی که در دل داشته باشم، به محض اینکه فریاد بزنم، نمایان خواهد شد.
فضولی هست در دل تیر او بسیار می‌ترسمکه با سیلاب خون از دیده چون مژگان برون آید
هوش مصنوعی: در دل من ترس و نگرانی زیادی وجود دارد و میترسم که این احساسات به اندازهای شدید شوند که اشکهای من مانند سیلابی از خون بریزد.