شمارهٔ ۱۸۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از سوزش دل خود به خاطر غم و عشق سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که دل دیگران به خاطر غم او می‌سوزد و از بی‌وفایی آشنا رنج می‌برد. شاعر به مسأله سوختن دل پروانه و شمع اشاره می‌کند و می‌گوید که او نیز همچون پروانه در عشق می‌سوزد، در حالی که آتش دلش کمتر کسی را می‌سوزاند. او از آتش درون خویش و خرمن عمرش که در حال سوختن است، حسرت می‌خورد. همچنین به شوق و افسانه عشق اشاره دارد که در مجلس‌ها مطرح می‌شود و هر شب دلش به خاطر آن شوق می‌سوزد. در نهایت، او تأکید می‌کند که هیچ کس جز خود او، غم و درد دل ویران او را در شب‌ها نمی‌داند.
دل اغیار بر من از غم جانانه می‌سوزدز جور آشنا بر من دل بیگانه می‌سوزد
هوش مصنوعی: دلهای دیگران به خاطر غم عاشقانه من آتش میگیرد، در حالی که دل بیگانگان به خاطر ظلم و سختیهای نزدیکانم می‌سوزد.
اگر سوزد دل پروانه خواهد بر زبان آردزبان شمع را سوز دل پروانه می‌سوزد
هوش مصنوعی: اگر دل پروانه آتش بگیرد، او از عواطف و احساساتش درباره شمع صحبت خواهد کرد. این نشاندهندهی این است که دل پروانه به خاطر شمع دچار سوختگی و درد می‌شود.
نزد ای شمع در فانوس آتش سوز بسیارتنه ای چون من ، که کمتر آتشِ من خانه می‌سوزد
هوش مصنوعی: ای شمع، تو در این فانوس آتش سوزی نمیکنی، اما آتش من کمتر از تو خانهام را می‌سوزاند، چون شمعی درخشان و پرشور هستی.
ز برق آه دل غافل مباش از سینه‌ام ای جانبرون کش رخت خود امشب که این ویرانه می‌سوزد
هوش مصنوعی: ای جان، فراموش نکن که در دل من آتشی شعلهور است. امشب از سینه‌ام بیرون بیا و خودت را نجات بده، زیرا این ویرانه در حال سوختن است.
سرشکم قطره قطره ز آتش دل محو می گردددریغ از خرمن عمرم که دانه دانه می سوزد
هوش مصنوعی: حسرت میخورم که اشکهایم به آرامی به خاطر آتش عشق در دلم ناپدید میشوند و عمرم مانند دانههای خشکی که یکی یکی در آتش میسوزند، از بین میرود.
شبی افسانه شوق تو می‌گفتند در مجلسمرا چون شمع هر شب شوق آن افسانه می‌سوزد
هوش مصنوعی: در یک شب، داستان عشق تو را در مجلسی برای من می‌گفتند. من مثل شمعی در هر شب به خاطر آن داستان عشق میسوزم و دلم برایش میتپد.
فضولی نیست غمخواری دل ویرانه را شب‌هابه جز داغی که هردم بر دل دیوانه می‌سوزد
هوش مصنوعی: غمخواری برای دل ویران، در شب‌ها هیچ فایدهای ندارد جز اینکه دایماً بر دل دیوانهای آتش میزند.