شمارهٔ ۱۸۳
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عاشقانه و دردی که از دوری و فراق محبوب به وجود می‌آید، می‌پردازد. شاعر با توصیف زیبایی‌های محبوب و تاثیر آن بر دل و جانش، از رنجی که ناشی از جدایی است، سخن می‌گوید. او آرزو دارد که عشق و اشتیاقش بر قرار باشد و از تیر نگاه محبوب به شدت می‌سوزد. همچنین، اشاره می‌کند که در پی انزوای خود، نمی‌تواند از حیرت و شگفتی دوری دوست رها شود و به دنبال رهایی از رقیب و رسیدن به وصال محبوب است. در کل، این شعر غم و حسرت ناشی از عشق و longing را به تصویر می‌کشد.
لطیفست آن پری آن به که از مردم نهان آیدمبادا گر فتد نور نظر بروی گران آید
هوش مصنوعی: آن پری که با لطافتش از چشم مردم پنهان میشود، زیباتر است. زیرا اگر نور نظرش به کسی بیفتد، ممکن است برای او دردسرساز شود.
بسوز ای آتش دل استخوان سینه را یک یکمبادا تیر آن ابرو کمان بر استخوان آید
هوش مصنوعی: ای آتش دل، بهتر است که استخوان سینه را بسوزانی و هرگز نگذار تیر آن ابرو و کمان بر استخوانت فرود آید.
رود صد آه من تا آسمان هر دم وزان هریکبلایی گردد و بر جان من از آسمان آید
هوش مصنوعی: هر لحظه از دل من صد آه به آسمان میرود و به ازای هر کدام، بلای تازهای بر جانم میافتد که از آسمان نازل میشود.
شدم محروم تا حدی که نگذارد مرا حیرتکه وصل دوست در دل بگذرد یا بر زبان آید
هوش مصنوعی: بهقدری دلتنگ و سرگشته شدهام که دیگر نه میتوانم در دل خود به یاد وصال دوست فکر کنم و نه حتی این احساس را بر زبان بیاورم.
پی دفع رقیب از آه دل یک دم نیم خالییکی از صد هزاران تیر شاید بر نشان آید
هوش مصنوعی: برای دور کردن رقیب از دل، کافی است یک لحظه نیمه خالی از احساسات وجود داشته باشد؛ شاید یکی از هزاران تیر عشق به هدف بزند و به نشانهای برسد.
بمردن رست دل از جان و آمد جانب کویتز جان بگذشت از دست غمت تا کی بجان آید
هوش مصنوعی: دل از عشق تو به مرگ نزدیک شده و جانم در این راه به سر میرسد. غم تو به حدی سنگین است که نمیدانم تا کی میتوانم بجان بیاورم.
فضولی نقد جان کردی نثار مژده وصلشچه خواهی کرد گر ناگاه آن سرو روان آید
هوش مصنوعی: اگر به عشق او جان خود را فدای خبری خوش کردهای، وقتی که ناگهان آن معشوق زیبا بیفتد، چه کاری از دستت برخواهد آمد؟