شمارهٔ ۱۸۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر با معشوق خود به گفت و گو می‌پردازد و احساسات و افکار خود را با او در میان می‌گذارد. او از دل‌تنگی و زیبایی‌های چشمان معشوق صحبت می‌کند و از او می‌پرسد که چرا دل و دین او را گرفته است. معشوق در پاسخ به شاعر می‌گوید که باید عاشق باشد و بدون دل و دین زندگی کند. همچنین، معشوق به زیبایی‌هایش و تأثیراتی که بر دیگران می‌گذارد اشاره می‌کند و خاطرنشان می‌کند که برای درک واقعی زیبایی‌ها، بینش عمیق‌تری لازم است. در نهایت، دیالوگ شاعر و معشوق نشان‌دهنده‌ی جدایی و آرزوی وصال است.
گفتمش دل ز غمت زار و حزین می‌بایدگفت آری سخن اینست چنین می‌باید
هوش مصنوعی: به او گفتم که دل به خاطر غم تو مینالد و غمگین است. باید اعتراف کند که حقیقت همین است و او هم باید این را بپذیرد.
گفتمش چشم تو در گوشه ابرو چه خوشستگفت پاکیزه‌نظر گوشه‌نشین می‌باید
هوش مصنوعی: به او گفتم که چشمات در گوشه ابرو چقدر زیباست. او پاسخ داد که برای دیدن این زیبایی، باید شخصی با نگاه پاک و منزه باشد که در کنارش بنشیند.
گفتمش بهر چه از من بربودی دل و دینگفت شیدای بتان بی دل و دین می‌باید
هوش مصنوعی: از او پرسیدم چرا دل و ایمانم را از من گرفتی، او پاسخ داد که عاشق بیتاب و بیدل و دین بتها باید بود.
گفتم افتاده خود را به چه سان می‌خواهیگفت رسوا شده روی زمین می‌باید
هوش مصنوعی: گفتم چگونه خودت را به زمین انداختهای و او در پاسخ گفت: باید برملا شوم و در برابر همه نمایان شوم.
گفتمش نور خدا در مه رویت پیداستگفت پیداست ولی چشم یقین می‌باید
هوش مصنوعی: به او گفتم که نور خدا در زیبایی چهرهات نمایان است. او پاسخ داد که این نور پیداست، اما برای درک واقعیاش باید با چشم یقین به آن نگاه کرد.
گفتم از چین سر زلف خودم تاری بخشگفت این دلشده را نافه چین می‌باید
هوش مصنوعی: گفتم از پیچ و تاب موی خودم، کمکی به من کن. او گفت: برای دل شیدایت، باید موهایی از چین و زلف خودت داشته باشی.
گفتمش هست فضولی ز غلامان درتگفت کو شاهد او داغ جبین می‌باید
هوش مصنوعی: به او گفتم که در میان خدمتگذاران تو، کسی فضولی می‌کند. او پاسخ داد که برای شاهدی بر این فضولی، باید نشانهای روی پیشانی او باشد.