شمارهٔ ۱۸۷
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عاشقانه و درونی شاعر می‌پردازد. شاعر از حیرت و شگفتی خود نسبت به زیبایی معشوق سخن می‌گوید و حسد چشم‌ها را نمی‌خواهد. او از داغ عشق می‌سوزد و در عین حال از درد می‌نالد و آرزویش این است که در عشقش جان و تنش یکی شود. عشق معشوق تا زمانی که او زنده است، در جان شاعر وجود دارد و او را به شدت تحت تأثیر قرار داده است. شاعر تفاوت بین زیبایی ظاهری و درونی را مدنظر قرار می‌دهد و به سیر چمن‌زار با سایه معشوق می‌اندیشد. او به بلبل و غنچه تشبیه می‌کند و به نظر می‌رسد فقط عشق و تجربه‌های واقعی درد دل ارزشمند هستند و افسانه‌ها هیچ اثر واقعی بر دل ندارند. در مجموع، این شعر عواطف عمیق و پیچیده عشق را به خوبی به تصویر می‌کشد.
نظر بازی که حیران رخ آن سیمتن باشدنمی خواهم که بینم از حسد گر چشم من باشد
هوش مصنوعی: نمیخواهم به روی زیبا و دلافریب کسی نگاه کنم، حتی اگر از روی حسد نتوانم چشمم را از آن بردارم.
گهی از داغ می سوزم گهی از درد می نالمچه خوش باشد که در عشقت مرا نه جان نه تن باشد
هوش مصنوعی: گاه دلم از عشق تو می‌سوزد و گاه از درد فراق تو مینالم. کاش که در عشق تو، نه جانم باقی بماند و نه تنم، تا از این رنجها آزاد شوم.
سرم را هست سودای خطت تا هست سر بر تنمرا عشق تو در جانست تا جان در بدن باشد
هوش مصنوعی: من همیشه به یاد خط زیبای تو هستم و تا زمانی که زندگی دارم، عشق تو در وجودم جاری است.
چه فرق از صورت دیوار تا شیرین اگر شیرینچو صورت غافل از سوز درون کوهکن باشد
هوش مصنوعی: چه فرقی دارد بین چهره دیوار و شیرین، اگر شیرین هم مثل دیوار، از درد درونیاش بیخبر باشد و نتواند آن را احساس کند؟
بسبزه می دهد جان عاشق روی تو می سازدنمی خواهم که سایه با تو در سیر چمن باشد
هوش مصنوعی: عاشق به زیبایی تو جان میبخشد و زندگی می‌کند، اما نمیخواهم که حتی سایهات هم در دل گلزار باشد.
چو بلبل را گره از کار نتواند که بگشایدچه سود ار غنچه را دندان ز شبنم در دهن باشد
هوش مصنوعی: اگر بلبل نتواند مشکلی را حل کند، چه فایده دارد اگر غنچهای در دهنش باشد و دندانش به شبنم برسد؟
ندارد ذره در دل اثر افسانه زاهدفضولی درد دل باید که ذوقی در سخن باشد
هوش مصنوعی: در دل زاهد، حتی یک ذره هم تأثیری از افسانه‌ها وجود ندارد. برای بیان درد دل، باید ذوق و هنری در سخن گفتن وجود داشته باشد.