شمارهٔ ۱۹۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به طور مستقیم می‌گوید که اگر کسی به او آسیب بزند و از درد او بهره‌برداری کند، پس عذابی بزرگتر خواهد کشید. او از معشوقه‌اش می‌خواهد که باعث درد و رنجش نشود، زیرا او خودش در انتظار است و نمی‌خواهد به او آسیبی برسد. شاعر بیان می‌کند که اگر جفایی در حقش صورت گیرد، خودش را به شدت مجروح خواهد کرد و دلی پر از درد و عذاب خواهد داشت. در نهایت، احساس می‌کند که محنت‌های خوبان در دنیا بی‌فایده است و در روز محشر نیز عذاب‌های بیشتری در انتظار خواهد بود؛ پس بر هر کس که باعث رنجش‌اش شود، عذاب‌هایی متفاوت خواهد رفت.
سر مکش از من که از من دردسر خواهی کشیدهر دم از آه من آزار دگر خواهی کشید
هوش مصنوعی: از خودت دور نکن من را، چون هر لحظه که این کار را کنی، باعث ناراحتی و دردسر برای خودت میشوی. هر بار که من آه میکشم، تو هم از آن ناراحت خواهی شد.
چارهٔ بیداریم کن ور نه از افغان منمحنت بیداری از من بیشتر خواهی کشید
هوش مصنوعی: اگر برای رهایی من از بیخوابی چارهای نیندیشی، باید بیش از این از نالههای مرا تحمل کنی.
برنخواهم داشتن ای شمع چشم از قامتتگر تو میل آتشم بر چشم تر خواهی کشید
هوش مصنوعی: من هرگز نخواهم داشت، ای شمع، نگاهی به قامت تو، اگر تو بخواهی آتش مرا بر چشمانم بکشانی.
انتظاری می کشم عمریست تا دانسته‌امکآفتابی تیغ بر اهل نظر خواهی کشید
هوش مصنوعی: مدت زیادی است که منتظر هستم تا بفهمم آیا روزی خورشیدی بر اهل نظر خواهد تابید و چاقویی به دست خواهد گرفت.
سینه را پیش از گریبان چاک خواهم زد اگردامن از دست من خونین جگر خواهی کشید
هوش مصنوعی: من اگر بخواهم به تو آسیب بزنم، دلم را پیش از گریبانم میزنم، زیرا اگر دامن من خونین شود، تو را نیز از درد و رنج خود بینصیب نخواهیم گذاشت.
خوش دلم زین رهگذر گر لطف می‌آیی برمآه اگر روزی قدم زین رهگذر خواهی کشید
هوش مصنوعی: اگر از این راهی که میگذری، با لطف و محبت به دیدارم بیایی، خوشحال میشوم. اما اگر روزی تصمیم بگیری که از این مسیر بگذری و به من نزدیک شوی، برایم بسیار تأثیرگذار خواهد بود.
محنت خوبان فضولی نیست در دنیا همینروز محشر هم عذابی زین بتر خواهی کشید
هوش مصنوعی: درد و رنج نیکان در این دنیا بیدلیل نیست و در روز قیامت هم عذابی بدتر از این را تجربه خواهی کرد.