شمارهٔ ۲۰۳
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به عشق و دلدادگی خود اشاره می‌کند و احساساتی عمیق را به تصویر می‌کشد. او به دنبال محبوبش حرکت می‌کند و می‌گوید هر جا که او برود، او نیز در پی‌اش خواهد رفت. شاعر خود را شبیه معشوقش می‌داند و از درد و رنج عشق سخن می‌گوید. او در توصیف محبوبش، او را دلبر و خود را عاشق بلاکش توصیف می‌کند و به تضاد بین شادی معشوق و غم خود اشاره می‌کند. در نهایت، شاعر از ناتوانی در دستیابی به کام دلش و بی‌ثمر بودن تلاش‌هایش در طول عمر سخن می‌گوید و ناامیدی خود را بیان می‌کند.
خواهم چو سایه افتم دنبال آن سمنبرهر جا که او نهد پا من جای پا نهم سر
هوش مصنوعی: میخواهم مانند سایهای به دنبال او باشم، هر جا که او قدم بگذارد، من نیز در همان جا قدم میگذارم.
او چون منی ندارد من نیز همچو اوییمن عاشق بلاکش او دلبر ستمگر
هوش مصنوعی: او مشابهی مانند من ندارد و من نیز مانند او هستم. من عاشق آن کسی هستم که با مشکلاتش دست و پنجه نرم می‌کند و او نیز دلبر و ستمگری است.
دیدم گل رخت را بر جور دل نهادمپیداست کین شکوفه آخر چه می دهد بر
هوش مصنوعی: دیدم که ظاهر زیبای تو را با دل شکستهام کنار هم گذاشتهام. بهروشنی مشخص است که این گل آخر چه ثمری خواهد داشت.
من ابر اشکبارم تو غنچه شکفتهخنده تراست لایق گریه مراست در خور
هوش مصنوعی: من مانند ابر پر از اشکم و تو مانند غنچهای هستی که شکفته و خوشحالی. خنده تو برای من شایسته است و اشکهای من در مواجهه با تو مناسب و طبیعی به نظر میرسد.
در دست تیغ داری در لعل شهد راحتیا کار سازیم کن یا کام من برآور
هوش مصنوعی: در دست تو تیغی وجود دارد و در لبی شیرین همچون شکر. یا به من کمک کن یا خواستهام را برآور.
از دل نبود نامی بر صفحه وجودمروزی که روزیم شد از خون دل مقرر
هوش مصنوعی: در گذشته که زندگیام روزی از دل و با زحمت فراوان تشکیل شد، هیچ نام و نشانی از من بر روی صفحه وجودم نبود.
بگذشت عمر و ما را هرگز فضولی از دهرکاری نیافت سامان کامی نشد میسر
هوش مصنوعی: عمر ما گذشت و هرگز نتوانستیم در این دنیا کاری انجام دهیم که به دست آوردن موفقیت و کامیابی منجر شود.