شمارهٔ ۲۷۴
هوش مصنوعی: نویسنده در این شعر به عشق و داغ دل خود اشاره می‌کند. او از آتش عشق صحبت می‌کند که مانند شمعی با اشک در چشمانش زندگی‌اش را روشن می‌کند. شاعر می‌گوید که حتی پس از مرگ نیز به عشقش زنده خواهد ماند. او از نصیحت دیگران بی‌زحمت یاد می‌کند و می‌گوید که درد و رنجی که به خاطر جدایی می‌کشد، از آتش درون او ناشی می‌شود. او به شدت تحت تأثیر عشق محبوبش است و نگران عواقب این احساسات است. در نهایت، او با تمسخر به کسانی که عشق را نادرست می‌دانند، می‌پردازد و خود را در میان اهل ریا و تظاهر می‌بیند.
آتشین رویی کز او چون شمع با چشم ترمزنده خواهم شد پس از مردن گر آید بر سرم
هوش مصنوعی: من به خاطر زیبایی و شوقی که از تو دارم، مانند شمعی با چشمان اشکبار زنده خواهم ماند، حتی اگر بعد از مرگم، تو با یاد خود بر سر همچنان به یاد من باشی.
سوختم ناصح مده پندم مبادا کز دمتبر فروزد آتشی گر هست در خاکسترم
هوش مصنوعی: من دچار آتش سوزی شدهام و نمیخواهم نصیحتهای تو را بشنوم، زیرا ممکن است همین نصیحتها شعلهورترم کند، اگرچه از من فقط خاکستر باقی مانده باشد.
خار خاکستر شود ز آتش منم آن آتشیکز جفا خاکسترم گشتست خار بسترم
هوش مصنوعی: آتش وجود من آنقدر سوزان و خشن بوده که هرچه به آن نزدیک می‌شود، خاکستر می‌شود. من آن آتش سوزان هستم که به خاطر بیمهریها و ظلمها، خودم به خاکستر تبدیل شدهام و در این خاکستر، خارهایی از درد و رنج برایم باقی مانده است.
مردم چشمم ز تاب مهر رخسارت گداختهست بیم صد بلا زین احتراق اخترم
هوش مصنوعی: مردم چشمم از نور زیبایی چهرهات در حال سوختن است و نگرانم که این آتش عشق باعث بروز درد و رنجهای زیادی برایم شود.
بی رخش بر سوز من گر شمع خندد دور نیستآتشی نادیده می سوزد تن غم پرورم
هوش مصنوعی: اگر چهرهات در کنارم نباشد و شمعی هم با من بخندد، دور از انتظار نیست که آتشی نامرئی وجودم را بسوزاند و غمهایم را بیشتر کند.
شعله است از چاکهای پهلوی من سر زدهیا منم پروانه بگرفتست آتش بر تنم
هوش مصنوعی: شعلهای که از زخمهای پهلویم به وجود آمده، یا اینکه من به مانند پروانهای هستم که آتش را بر بدنم حس کردهام.
کفر می خوانند بی دردان فضولی عشق راگر درین اهل ریا اسلام باشد کافرم
هوش مصنوعی: افرادی که درک عمیقی از عشق ندارند، عشق را کفر می‌دانند. اگر در میان این مردم ریاکار، اعتقادی مانند اسلام وجود داشته باشد، من خود را کافر میشمارم.