شمارهٔ ۲۷۶
هوش مصنوعی: این شعر نشان‌دهنده‌ی احساسات عمیق شاعر در مورد عشق و ظلمت‌هایی است که در زندگی تجربه کرده است. شاعر به صراحت می‌گوید که او و همراهانش هیچ خطا و گناهی نکرده‌اند، اما به دلایل ناامن و بی‌عدالتی، در رنج و درد عشق به سر می‌برند. او از نبود عشق و نور در زندگی‌شان گلایه می‌کند و تأکید می‌کند که آنها در جستجوی عشق حقیقی و زیبایی بوده‌اند، اما به جای آن با مشکلات و سختی‌ها مواجه شده‌اند. این ابیات به تصویر کشیدن احساسات عاشقانه و ناامیدی از شرایط موجود می‌پردازد و نشان می‌دهد که شاعر چگونه به عشق و عدالت می‌اندیشد.
با هر که غیرتست نگاهی نکرده ایمما را چه می کشی چو گناهی نکرده ایم
هوش مصنوعی: ما با کسانی که غیرت دارند، چشم در چشم نشستهایم و با آنها برخورد نکردهایم؛ پس چرا اینقدر ما را عذاب میدهی در حالی که گناهی انجام ندادهایم؟
تا شعله برون نشود ز آتش درونهرگز ز درد عشق تو آهی نکرده ایم
هوش مصنوعی: تا زمانی که آتش درونمان شعلهور نشود، هرگز از عشق تو آهی نکشیدهایم.
یارب چرا ز ماه و شان خالیست شهرماهیست ما نظاره ماهی نکرده ایم
هوش مصنوعی: پروردگارا، چرا شهر ما از زیبایی و جاذبه خالی است؟ این شهر مثل ماه است و ما هیچگاه تماشای زیباییهایش را نکردهایم.
جز نقد شوق و دولت عشق تو در جهانهرگز نظر بمالی و جاهی نکرده ایم
هوش مصنوعی: غیر از لذت و خوشی حاصل از عشق تو، در این دنیا هیچگاه به چیز دیگری نپرداختهایم و به هیچکجا نرفتهایم.
تیغ زبان ماست که عالم گرفته استما فتح کشوری بسپاهی نکرده ایم
هوش مصنوعی: زبان ما به اندازهای تیز و قوی است که تأثیر عمیقی بر جهان گذاشته است، بدون اینکه ما هیچ جنگی انجام داده باشیم یا نظامی به کار گرفته باشیم.
یارب چرا شدست سیه روزگار ماظلمی بهیچ خانه سیاهی نکرده ایم
هوش مصنوعی: ای خدا، چرا روزگار ما اینگونه تیره و تار شده است، در حالی که ما هیچ ظلمی به کسی نکردهایم؟
ما را ز دهر نیست فضولی تمتعیزین باغ میل برگ گیاهی نکرده ایم
هوش مصنوعی: ما از زمانه هیچ بهرهای از این باغ نداشتهایم و حتی به برگهای گیاهان آن نیز میلی نداشتهایم.