شمارهٔ ۲۷۷
هوش مصنوعی: این شعر درباره درد و عشق و حالت‌های ناشی از آنهاست. شاعر از گریه و زخم‌های دل خود سخن می‌گوید و بر این نکته تأکید می‌کند که عشق او را دچار جنون کرده است. او به دنبال راهی برای تسکین دردی است که ناشی از عشق اوست، اما می‌داند که این درد و سوزش به سادگی قابل برطرف شدن نیست. همچنین، او اشاره می‌کند که اگرچه دیوانگی ناشی از عشق به عقل و منطق پاسخ نمی‌دهد، اما او هنوز هم به عشق خود پایبند است و تلاش می‌کند آتش درون خود را که از این عشق ناشی می‌شود، کنترل کند.
خود را ز گریه شب همه شب غرق خون کنمسر چون حباب صبحدم از خون برون کنم
هوش مصنوعی: هر شب خود را از شدت گریه غرق در خون میکنم، ولی صبح مثل حبابی که از آب بیرون میآید، از این خون رهایی مییابم.
گفتم هوای عشق تو بیرون کنم ز دلدل را سر اطاعت من نیست چون کنم
هوش مصنوعی: گفتم که احساس عشق تو را از دل بیرون کنم، اما دلم در این موضوع مطیع من نیست. چطور میتوانم این کار را انجام دهم؟
تا کی بیاد عارض گلگون گلرخانرخسار خود بخون جگر لاله گون کنم
هوش مصنوعی: تا کی باید به یاد چهرهی زیبا و گلگون محبوبم، دل را به درد و غم و خون کردن بگذارم؟
بر زخم سیه پنبه نه از بهر مرهم استخواهم که سوز آتش دل را فزون کنم
هوش مصنوعی: بر روی زخم‌های تیره، پنبهای نمیگذارم تا درمان کنم، بلکه میخواهم سوزش آتش دل را بیشتر کنم.
سودای دل بذکر لبت کم نمی شوددیوانه را چه فایده گر صد فسون کنم
هوش مصنوعی: آرزو و عشق دل به یاد لب تو کم نمیشود؛ برای دیوانه چه معنایی دارد اگر از هزار جادو و فریب استفاده کنم؟
دیوانه را بهر دو جهان اجتناب نیستناصح ز عقل نیست که ترک جنون کنم
هوش مصنوعی: دیوانه نمیتواند از تمام دنیا فاصله بگیرد و ناصح نمیداند که چرا باید از جنون خود دست بکشد.
ریزم بخاک سینه فضولی ز دیده آبباشد که دفع آتش سوز درون کنم
هوش مصنوعی: با نگاهی به دل و دلمشغولیهایم، متوجه میشوم که باید با اشکهایم، آتش درونم را خاموش کنم.