شمارهٔ ۲۸۸
هوش مصنوعی: شاعر در این بیت‌ها از عواطف شدیدی رنج می‌برد. آتش عشق و دلتنگی او را می‌سوزاند و هر شب با یاد محبوبش در عذاب است. او از غم دل و یاد محبوب ناخودآگاه آه می‌کشد و در تلاش است تا راز دل را نگه دارد. همچنین، احساس ضعف و ناتوانی خودش را در برابر این عشق بیان می‌کند و از دسترسی به محبوبش ناتوان است. در نهایت، شاعر به لطف و محبت محبوب اشاره می‌کند و از زیبایی‌های آن لذت می‌برد.
ز آهم سوخت بی‌مهرِ رُخَت مَهْ، دوش کوکب همبخواهد سوخت گردون گر برآرم آهی امشب هم
هوش مصنوعی: غم و اندوه من از بیمحبتی چهرهی تو باعث سوختن من شده است، و اگر شب گذشته ستارهها نیز بخواهند بسوزند، آسمان در پاسخ به آه و نالهام آتش خواهد گرفت.
تنم می‌سوخت شب‌ها آتشی دوش از دلم سر زدکه در آب عرق خود را فکند از تاب او تب هم
هوش مصنوعی: در شب‌ها بدنم آتش میگرفت، آتش سوزانی از دل من شعلهور شد که آنقدر حرارتش زیاد بود که عرق من در آب انداخت و از شدت آن تب نیز به من دست داد.
نمی‌گرداند دل را غرقهٔ گرداب زنخدانشاگر موجی نمی‌آمد به او از پیش غبغب هم
هوش مصنوعی: دل را نمیتوان به راحتی از جذابیت و زیبایی زنخدان او جدا کرد، مگر اینکه موجی از غبغب او به سمتش نیاید. در واقع، این زیبایی و جذابیت باعث میشود که دل به طرز عمیقی درگیر شود.
لب از ذکر دهان دوست بستم احتیاطم بینکزین راز نهان واقف نمی‌خواهم شود لب هم
هوش مصنوعی: برای خودم تصمیم گرفتم که درباره دوست و رازهایش صحبت نکنم. احتیاط میکنم چون نمی‌خواهم کسی از این رازها مطلع شود.
به یارب یاربم دل داشت تسکین چون کنم یاربدمی کز ضعف تن نبود مرا یارای یارب هم
هوش مصنوعی: ای کاش کمکی پیدا کنم تا تسکین دلم را بیابد. اما افسوس که در این لحظه، به خاطر ضعف جسمانی، توانایی درخواست کمک را ندارم.
چه سان گیرم عنان شهسواری را که از تندینمی‌خواهد که گرد من رسد بر نعل مرکب هم
هوش مصنوعی: چطور میتوانم کنترل یک سوارکار را به دست بگیرم که از شدت شتابش حتی نمیخواهد خاکی که از زیر پای اسبش بلند میشود، به من برسد؟
فضولی از می و محبوب یک دم نیستی غافلبحمدالله که لطفِ طبع داری، حُسنِ مشرب هم
هوش مصنوعی: اگر نگران می و عشق هستی، لحظهای از آن غافل نشو، زیرا خدا را شکر که خصلت نیکو داری و شیوهات نیز زیباست.