شمارهٔ ۳۳۹
هوش مصنوعی: این شعر درباره شدت عشق و دلبستگی شاعر به معشوق است. شاعر از جنون و دیوانگی ناشی از زیبایی ابروی معشوق سخن می‌گوید و از درد و رنجی که در دل دارد، ناشی از عشق و فاصله از او. او می‌گوید که دلش به عشق معشوق خونین است و نمی‌تواند تحمل کند. همچنین به پیوند عمیق خود با معشوق اشاره می‌کند اما از سرنوشت خود می‌ترسد. شاعر در نهایت با طعنه به دنیا و مردم سفلی، از اهمیت عشق و علو همت سخن می‌گوید و می‌خواهد از دنیای حقیر دل بکند.
می شود هر دم جنون ما ز ابرویت فزونهست ابروی تو ما را سر خط مشق جنون
هوش مصنوعی: هر لحظه جنون ما به خاطر ابروی تو بیشتر میشود. ابروی تو برای ما مانند راهنمایی است که دیوانگی را به ما میآموزد.
دل قدت را دید لعلت راست مایل مدتیستمی کشم از دل ملامت می خورم از دیده خون
هوش مصنوعی: دل من به زیبایی تو دل باخته است و در این مدت، از سر دلسوزی و ملامتهای درون، زخمهای عمیق میکشم و از چشمانم اشک میریزم.
دیده می ریزد درون از چاکهای سینه امدل ز راه دیده هر خونی که می آرد برون
هوش مصنوعی: چشمانم از درد و غم درون سینهام اشک میریزند و دل من از طریق این چشمان، هر قطره خون را که از وجودم خارج میشود، احساس می‌کند.
عاشق از حال دل پر خون چه حاجت دم زندمی توان دانست از رنگ سرشگ لاله گون
هوش مصنوعی: عاشق نیازی به بیان حال دل پر از درد خود ندارد؛ میتوان از رنگ خون اشکهایش که به رنگ لاله است، فهمید که چه احساسی دارد.
رشته پیوند خود با تارهای زلف اوکرده ام محکم ولی می ترسم از بخت زبون
هوش مصنوعی: رابطهام را با زیباییهای او به شدت محکم کردهام، اما از بدشانسی و تقدیر ضعیف میترسم.
پنبه ننهاد کس بر داغهای سینه امکآتشی در سینه اش نگرفت از سوز درون
هوش مصنوعی: هیچکسی بر زخمهای دل من پنبه نگذاشت، چون آتشی که در سینهام میسوزد، به دل کسی دیگر منتقل نشد.
بهر دنیا منت دونان فضولی تا به کیدل به عالی‌همتی بردار از دنیای دون
هوش مصنوعی: به خاطر زندگی دنیا و نظرات بیپایه، تا چه زمانی میخواهی به آرزوهای بزرگ فکر کنی و از دنیای پست دور نشوی؟