شمارهٔ ۳۶۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و دلتنگی شدید خود نسبت به معشوق سخن می‌گوید. او از احساساتی همچون جنون، اسارت و دلتنگی ناشی از دوری از معشوق می‌گوید. شاعر تصریح می‌کند که حتی اگر معشوق به او توجه نکند، این بی‌اعتنایی او را نمی‌سوزاند زیرا عشقش به معشوق او را از چنین احساساتی بی‌نیاز می‌کند. او به شدت می‌خواهد جای معشوق را در دل خود حفظ کند و برای دیدن او روزها را به سختی سپری می‌کند. حتی اگر تنها در خواب بتواند عاشقش را ببیند، برایش کافیست و حاضر نیست از خواب یا عشق خود بیدار شود. در نهایت، شاعر به وابستگی خود به معشوق و آرزوی پیوستن به او اشاره می‌کند.
شد درون سینه دل دیوانه از سودای اوبستم از رگهای جان زنجیرها در پای او
هوش مصنوعی: دل دیوانهام به عشق او پر از هیجان و آرزو شده است، و احساس میکنم تمام زنجیرهای زندگیام به پای او بسته شدهاند.
نیست از بی التفاتی گر نبیند سوی منآن که عین التفات اوست استغنای او
هوش مصنوعی: اگر کسی که توجهش به من است به خاطر بیتوجهی از من دور شود، این دوری او باعث نمیشود که من از او بی‌نیاز شوم.
جای پیکانت درون سینه کردم چون کنمدل ز جا شد خواستم خالی نماند جای او
هوش مصنوعی: من در دل خود برای عشق تو جایی باز کردم. حالا که دلم جا به جا شده، میخواهم این مکان خالی نماند و پر از یاد تو شود.
کرد روز و روزگارم را بیک دیدن سیهکی مرا این چشم بود از نرگس شهلای او
هوش مصنوعی: روزها و زمانهام را با یک نگاه به چشمان سیاه و زیبای او گذراندم. این چشم من از زیبایی نرگس سیاهمیباشد.
جان بر آمد یار بهر پرسشم نگشاد لببر نیامد کام من از لعل شکر خای او
هوش مصنوعی: عشق و محبتی که در دل دارم، باعث شده که جانم به لب برسد. اما معشوق به خاطر سوال من هیچ حرفی نزده و زبانش را نگو به روی من نیاورده است. هر چند در دل میدانم که جوابم را نخواهد داد و کام من از زیبایی او سیراب نمیشود.
بر نخواهم داشت تا روز قیامت سر ز خوابگر شبی در خوابم آید قامت رعنای او
هوش مصنوعی: من تا روز قیامت از خواب بیدار نخواهم شد، حتی اگر شب خوابم ببرد و سایه دلربای او را ببینم.
چون نباشم زار و سرگردان فضولی متصلرشته جان بسته ام بر زلف عنبرسای او
هوش مصنوعی: زمانی که من در حالت بیحالی و سردرگمی نیستم، به شدت به او وابستهام و جانم را به زیبایی و موهای خوشبو و دلنشین او پیوند دادهام.