شمارهٔ ۳۷۶
هوش مصنوعی: این شعر به وصف شخصیتی خاص می‌پردازد که در عین زیبایی و جذابیت، درد و رنجی را به زندگی دیگران تحمیل کرده است. شاعر از او به عنوان یک موجود باقدرت و تاثیرگذار یاد می‌کند که به خاطر زیبایی‌اش، جهانیان را به آشفتگی می‌کشاند. او به نوعی انسان‌کش بی‌رحم تبدیل شده و در عین حال به مقبولیت و ارزش خود در دل‌ها اشاره دارد. شاعر به تداخل احساسات عشق و غم در وجود او پرداخته و به یادآوری جوانی و بی‌گناهی می‌پردازد. در نهایت، با اشاره به تیر آه و تاثیر برخورد او بر دیگران، یک تناقض بین زیبایی و درد ایجاد می‌کند. این شعر به طور کلی به بررسی رابطه عشق، زیبایی و درد در وجود انسان می‌پردازد.
قد برافراخته آفت جانی شده ایرخ برافروخته آشوب جهانی شده ای
هوش مصنوعی: تو با چهرهات که درخشانی دارد، برپاکنندهی شور و هیجان در جهان شدهای و مانند آفتاب، جان را روشن کردهای.
غمزه را شیوه مردم کشی آموختهشوخ مردم کش بی رحم و امانی شده ای
هوش مصنوعی: چشمک زدن را به فن کشتن افراد یاد گرفتهای، ای خوشرو، که بی‌رحم و بینقص شدهای.
تو و یوسف دو عزیزید که مقبول جهاناو زمانی شده است و تو زمانی شده ای
هوش مصنوعی: تو و یوسف هر دو عزیزید، که هر یک در زمانی مورد قبول و محبوب جهان قرار گرفتهاید.
رونق باغ جهان غنچه و سرو و گل تستگل رخی سرو قدی غنچه دهانی شده ای
هوش مصنوعی: زیبایی و شکوه جهان به خاطر وجود توست، زیرا چهرهی زیبا و قامت خوشفرم تو مانند گل و درخت سرو و غنچه است که جلوهگر میشوند.
پیش ازین سنگ جفا بر من دیوانه مزنخویش را طفل مپندار جوانی شده ای
هوش مصنوعی: قبل از این به من که دیوانهام سنگ نزن، خودت را کودک ندان، تو دیگر بزرگ شدهای.
عدم آهن دهنت تنگ یقین است ای دلتو خطا کرده مقید بگمانی شده ای
هوش مصنوعی: ای دل، تنگی عدم و نبودن در دهن تو واقعیتی را به شکلی قطعی نشان میدهد؛ تو در اشتباه هستی و به گمانهای نادرست گرفتار شدهای.
تیر آه تو فضولی ز فلک می گذردباز با قامت خم سخت کمانی شده ای
هوش مصنوعی: ناله و اندوه تو مانند تیر از آسمان عبور می‌کند و تو با قامت خمیدهات مانند کمانی قوی شدهای.