شمارهٔ ۳۹۲
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر درباره تجربیات دردناک و غم‌انگیز جدایی از محبوبش سخن می‌گوید. او از ظلم و ترک کردن محبوبش صحبت می‌کند و احساس می‌کند که در غم و تنهایی رها شده است. شاعر خود را مثل شمعی در کنار آتش می‌بیند و از سوختن و از دست دادن خود می‌گوید. یادآوری می‌کند که محبوبش با رفتنش او را از غم‌هایش نجات داده، اما در عوض او را در زنجیر غم رها کرده است. در نهایت شاعر حسرت می‌خورد که محبوبش به راحتی و بدون توجه از او دور شده و در یادآوری زیبایی‌های او دچار پشیمانی و درد می‌شود.
نمودی لطف پیشم آمدی کردی ستم رفتیرسیدی بی‌خودم کردی به خود تا آمدم رفتی
هوش مصنوعی: تو با مهربانی به سراغ من آمدی، ولی به گونهای رفتار کردی که از خود بیخود شدم. وقتی به من نزدیک شدی و احساس نزدیکی پیدا کردم، ناگهان رفتی و از دسترس من دور شدی.
طبیب دردمندانی ولی از بس که بی‌دردیمرا در کنج غم بگذاشتی با صد الم رفتی
هوش مصنوعی: پزشکی که به درمان دردمندان میپردازد، اما به دلیل بیاحساسیات، من را در گوشهای از غم رها کردی و با زخمهای فراوانی رفتی.
تو آتش‌پاره من شمع بودم زنده با وصلتدریغا سوختی آخر مرا سر تا قدم رفتی
هوش مصنوعی: تو مثل آتش هستی و من مانند شمعی هستم که با نزدیک شدن به تو، در آتش عشق تو سوختم و در نهایت همه وجودم را از دست دادم.
رهاندی از غم رسوایی و سرگشتگی ما رانکو رفتی که کردی بسته زنجیر غم رفتی
هوش مصنوعی: تو ما را از نگرانی و آشفتگی نجات دادی. به خوبی از این دنیا رفتی، زیرا زنجیر غم را از پای ما جدا کردی.
ترا ای اشک خونین هیچ قدری نیست در کویشفتادی از نظر از بس که آنجا دم به دم رفتی
هوش مصنوعی: ای اشک خونین، تو در کوی او هیچ ارزشی نداری، زیرا که از بس به آنجا آمدی و رفتی، در نظر مردم گم شدهای.
دلا خواهی پریشان ساخت روز و روزگارم راخطا کردی سوی آن گیسوان خم به خم رفتی
هوش مصنوعی: ای دل، اگر میخواهی زندگی و روزهایم را دچار پریشانی کنی، اشتباه کردهای که به سوی آن گیسوانی که مانند خمهای پیچیده است، توجه کردهای.
گلی بردی فضولی تحفه حوران بهشتی رانکو رفتی کزین گلشن به داغ آن صنم رفتی
هوش مصنوعی: تو گلی را از بهشت تهیه کردی و با خود آوردی، بهخوبی عمل کردی. اما متوجه باش که به خاطر عشق به آن معشوق، از این باغ دلانگیز دست کشیدی.