شمارهٔ ۳۹۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از علاقه و شوق خود به معشوق سخن میگوید. او بیان می‌کند که حتی در خاکسترهای گذشتهاش، عشق او همچون گلی درخشان جلوهگر است. شاعر از صبا میخواهد تا دل آشفتهاش را پیدا کند و در جستجوی معشوقش باشد. او به زیباییهای زلف معشوق اشاره می‌کند و از غم و درد عشق بدون ناله و فریاد صحبت می‌کند. در نهایت، شاعر به شوق و شگفتی عشق اشاره می‌کند که همچون نغمهای در گلشن شادی و سرور جاری است.
بی غرض در هستیم آتش نزد شوق گلیکرد از خاکسترم هر ذره را بلبلی
هوش مصنوعی: بی هیچ هدف و مقصودی در زندگی، آتش شوق همچون گلی از خاکستر وجودم برمی‌خیزد و هر ذره از من به نوعی تبدیل به بلبل می‌شود.
ای صبا گم شد دل آشفته ام بالله بجومو بمو هر جا که بگشایی زبان کاکلی
هوش مصنوعی: ای نسیم، دل آشفته‌ام را پیدا کن، قسم به خدا، هر جا که برای بیان احساساتم باز کنی، آنجا را بگرد و سرنخی از موهایم بیاور.
با خیال زلف او از بس که مالیدم بچشمدر چمن تر ساختم هر جا که دیدم سنبلی
هوش مصنوعی: با فکر زیبایی و جاذبه‌های او، آن‌قدر چشمم را به چمن مالیدم که هر جا سنبله‌ای دیدم، آن را تازه و سرسبز کردم.
نیست ابرو تا کند خیل خیال او گذربا دو چشم بسته ام بر آب چشم خود پلی
هوش مصنوعی: در اینجا، شاعر به نوعی دلتنگی و غم گرازی اشاره دارد. ابرو به تصویر معشوقه و زیبایی او اشاره دارد و نبود آن نشان‌دهنده‌ی فقدان و نبودنش است. شاعر از تصویری ذهنی یاد می‌کند که در آن، فکر و خیال عاشقانه‌اش همچنان جاری است. با وجود این که چشمانش بسته است و نمی‌تواند بر روی آب چشمش پل بسازد، اما دیدگاه و احساساتش عمیق و زنده هستند. به عبارتی، او از طریق احساساتش و یادآوری‌ها به دنیای عاشقانه‌اش قدم می‌گذارد.
در غم عشقت فضولی بی سرود و ناله نیستعندلیب گلشن شوق است دارد غلغلی
هوش مصنوعی: در عشق تو، حتی در غم و اندوه هم صدای موسیقی و ناله‌ای وجود ندارد. چون بلبل در باغ شوق، همچنان شاداب و پر از سر و صداست.