شمارهٔ ۳۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بیان احساس ناامیدی و اندوه در دنیایی می‌پردازد که پر از غم و کثرت غصه است. او به گونه‌ای اشاره می‌کند که اگر پرنده‌ای در این محیط خاموش شود، تعجب‌آور نخواهد بود. هیچ‌کس بوی گل را در این باغ نمی‌شنود و گل‌ها نیز از بهار فضل و کمال نمی‌شکفند. این نشان‌دهنده یأس و فقدان زیبایی و شادابی در زندگی است.
درین حدیقه حرمان ز کثرت اندوهاگر شود چه عجب عندلیب ناطقه لال
هوش مصنوعی: در این باغ پر از حسرت و غم، اگر اندکی هم بیصدا و خاموش شود، تعجبی ندارد؛ چون به هر حال، بلبل گویا هم ممکن است سکوت کند.
کسی نمی شنود زین حدیقه بوی گلیگل نمی شکفد از بهار فضل و کمال
هوش مصنوعی: کسی صدای زیبایی این باغ را نمی‌شنود و گل‌ها از برکت بهار نمی‌شکفند؛ از علم و هنر در اینجا خبری نیست.