شمارهٔ ۳۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به خوش‌آمدگویی به مهمانان خود می‌پردازد و از تنوع ذوق و سلیقه‌ها در دیدار با آنان صحبت می‌کند. او ابراز می‌کند که از هیچ‌کس، چه ترک، چه عرب و چه عجم، شرمنده نیست و به همه خوشامد می‌گوید. همچنین تأکید دارد که نعمت‌هایی که او دارد، برای همه کافی و بدون کمبود است.
از سخن خوانی کشیدم پیش اهل روزگارذوقهای گونه گون در وی ز انواع نعم
هوش مصنوعی: من از بیان و شعر خواندن، به سراغ مردم زمانه رفتم و احساسات و ذوقهای مختلف آنها را از نعمتهای گوناگون، در او یافتم.
نیستم شرمنده هر مهمان که آید سوی منخواه از ترک آید و خواه از عرب خواه از عجم
هوش مصنوعی: من هیچ وقت از حضور هر مهمانی که به دیدنم بیاید شرمنده نمیشوم، چه آن شخص اهل ترک باشد، چه عرب و چه عجم.
هر که باشد گو بیا و هر چه باید گو ببرنعمت باقیست این قسمت نخواهد گشت کم
هوش مصنوعی: هر کسی که میخواهد بیاید و هر چیزی که نیاز دارد را ببرد، نعمتها هنوز برقرار هستند و این فرصت هرگز کم نخواهد شد.