شمارهٔ ۴۲
هوش مصنوعی: این شعر به نقد افتخار به نسب و اصل و همچنین تکیه بر قدرت و ثروت می‌پردازد. شاعر می‌گوید که اعتبار و ارزش انسان به نسبت و مقام‌های اجتماعی او نیست و نباید به خاطر آن‌ها افتخار کرد. او تأکید می‌کند که علم و تلاش فردی اهمیت بیشتری دارد و انسان باید به کسب علم و فضیلت‌های واقعی بپردازد تا به ارزش و جایگاه واقعی دست یابد. به عبارتی، تنها به خاطر میراث خانوادگی یا ثروت و قدرت نباید به خود ببالیم، بلکه باید به خودسازی و تلاش برای علم و معرفت اهمیت دهیم.
فضیلت نسب و اصل خارج ذاتستبفضل غیر خود ای سفله افتخار مکن
هوش مصنوعی: فضیلت و شرافت انسان به نسبتهایی که دارد نیست، بلکه به ویژگیهای خود او بستگی دارد. ای فرد حقیر، به خودی خود مغرور نباش.
بانتساب سلاطین و خدمت امراکه زایلست مزن تکیه اعتبار مکن
هوش مصنوعی: با توجه به مقام و قدرت پادشاهان و خدمتگزاران که ممکن است از بین بروند، به اعتبار خود تکیه نکن.
بصنعتی که درو هست شرط صحت دستمشو مقید و خود را امیدوار مکن
هوش مصنوعی: در کارهای خود، به شایستگی و حرفهای بودن آن توجه کن و نباید خود را به نتیجه محدود کنی یا به آن وابسته باشی. امیدت را به تلاش و کوشش خود بساز و نه به نتایج.
بملک و مال که هستند زایل و ذاهباساس بنیه امید استوار مکن
هوش مصنوعی: به دارایی و مال و منال که زود میگذرند و از بین میروند، تکیه نکن. پایه امید خود را بر آن‌ها بنا نکن که ناپایدار هستند.
اگر تراست هوای فضیلت باقیبعلم کوش و ز تحصیل علم عار مکن
هوش مصنوعی: اگر به فضیلت و دانایی اهمیت میدهی، تلاش کن تا علم بیاموزی و از یادگیری آن هیچ حیا نکن.