شمارهٔ ۱۱
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و قدرت زبان اشاره دارد و آن را به سحر تشبیه می‌کند. شاعر به فضل زبان که در دل‌ها اثر می‌گذارد و عمیقاً بر احساسات تأثیر می‌گذارد، اشاره می‌کند. او همچنین به امید و قوت دل اشاره می‌کند و از ناامیدی پرهیز می‌دهد. شاعری که می‌خواهد به ستایش بپردازد، باید با زبانی قوی و دلیر حرف بزند و از خداوند می‌خواهد که روزی را برای بندگانش فراهم کند. در کل، این شعر به اهمیت زبان و امید در زندگی می‌پردازد.
لسان را سحر در طی لسانستمه و خورشیدش اندر طیلسانست
هوش مصنوعی: زبان یک نیروی جادویی دارد که در کلام و گفتار به زیبایی و روشنی مثل ماه و خورشید میدرخشد.
عروس فضلش اندر حجله طبعچو در فردوس خیرات حسانست
هوش مصنوعی: عروس فضایلش در دل نویسنده مانند نعمتهای بهشتی است.
لسانا ای که کلک در فشانمبمدحت جاودان رطب اللسانست
هوش مصنوعی: ای زبان، تو را به نیکی ستایش میکنم که همچون تسکینی ماندگار و شیرین در کلام من هستی.
توئی آنکس که تیغ خامه ات رادل سنگ پریرویان فسانست
هوش مصنوعی: تو آن کسی هستی که قلمت همچون شمشیری بر دل سنگی زیبایان تأثیر می‌گذارد.
نمی پرسی نشان از حال بیمارکه روزش چون و حالش بر چه سانست
هوش مصنوعی: تو از حال و روز کسی که بیمار است نمیپرسی، که روزش چگونه میگذرد و حالش به چه صورت است.
مشو در شام تار از روز نومیدکه نومیدی شعار ناکسانست
هوش مصنوعی: در دل شب تار، ناامیدی را کنار بگذار و به روزهایی که در پیش داری امید داشته باش، زیرا ناامیدی نشانه کسانی است که تلاش نمیکنند و از تلاش دوری میگزینند.
بسان کوه آهن دل قوی دارکه ایزد بنده را روزی رسانست
هوش مصنوعی: مثل کوه بر استقامت و استحکام دل قوی داشته باش، زیرا خداوند روزی را به بندگانش میرساند.