شمارهٔ ۵۰
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساسات عمیق عاشقانه شاعر است. شاعر از دیر آمدن جواب نامه دوستش ابراز ناامیدی می‌کند و می‌گوید که دلتنگی و غم او ناشی از وابستگی به معشوقش است. او اشاره می‌کند که چقدر سخت است که دل را از بند زلف و زیبایی معشوق آزاد کند، زیرا او بسیار دلکش و دلپذیر است. شاعر به این فکر می‌کند که تلاش برای رسیدن به کمال و هنر در غیاب عشق بی‌فایده است. همچنین، او بیان می‌کند که عشق و محبت به معشوق برای او ناگزیر است و هیچ چیز دیگری نمی‌تواند جایگزین آن شود. در نهایت، شاعر به طور کلی به عشق و وابستگی خود به معشوق می‌پردازد و از دردی که این عشق برایش به همراه دارد، سخن می‌گوید.
جواب نامه ام از نزد دوست دیر آمددلم ز دیری آن از حیات سیر آمد
هوش مصنوعی: پاسخ نامهام از جانب دوست با تأخیر رسید و این تأخیر باعث شد که دلم از زندگی و حیات خسته و بیحوصله شود.
بلی چگونه دلی از حیات گردد سیرکه زیر حلقه گیسوی او اسیر آمد
هوش مصنوعی: چطور ممکن است کسی از زندگی سیر شود در حالی که تحت تأثیر زیبایی و جذبه او قرار دارد و به نوعی اسیر محبت اوست؟
رهائی دل از آن بند زلف ممکن نیستز بسکه دلکش و دلجوی و دلپذیر آمد
هوش مصنوعی: آزادی دل از آن گیسوی زیبا امکانپذیر نیست، زیرا او چنان دلربا و دلنشین و جذاب است که نمیتوان از او جدا شد.
من ابلهانه بجائی برم کمال و هنرکه در کمال و هنر فرد و بی نظیر آمد
هوش مصنوعی: به طرز احمقانهای به جایی میروم که در آن، فردی خاص و بینظیر در زمینه کمال و هنر وجود دارد.
شعار او همه فضل است و شعر من ببرشاگه چه غیرت شعری کم از شعیر آمد
هوش مصنوعی: شعار او به تمام جوانب دانش و فضیلت اشاره دارد، در حالی که شعر من نوعی نشانه از برتری است؛ هرچند که ممکن است در مقایسه با شعر او، به نظر کمتر بیاید.
ستاره در بر نور قمر بود تاریکسفال بر در گنج گهر حقیر آمد
هوش مصنوعی: ستارهای که در آغوش نور ماه است، مانند سفالی تیره بر در گنجی از لؤلؤ خرد و کمارزش جلوه می‌کند.
چه آفتی تو که چشم سیاه و زلف کجتبلای جان جوان بند پای پیر آمد
هوش مصنوعی: چقدر تو آسیبزایی، با آن موی پیچ خورده و چشمهای سیاهت، که دل جوانان را میسوزانی و سبب زحمت و دردسر پیران میشوی.
تو آن درخت بلندی که زهره بهر نمازدر آستان تو از آسمان بزیر آمد
هوش مصنوعی: تو مانند آن درخت بلندی هستی که زهره (سیاره زهره) برای نماز و پرستش، از آسمان به پای تو فرود میآید.
ز هرچه هست به گیتی توان گزیر ولیمرا محبت و عشق تو ناگزیر آمد
هوش مصنوعی: در دنیای پر از تنوع و امکانات، میتوان از هر چیزی فاصله گرفت و دور شد، اما عشق و محبت تو برای من اجتنابناپذیر است و نمیتوانم از آن جدا شوم.
خوشا دمی که نهم دیده بر خطت بینمز مصر جانب بیت الحزن به شیر آمد
هوش مصنوعی: خوشا لحظهای که بتوانم چشمانم را بر روی چهرهات بگذارم و از مصر به سوی خانهای پر از غم بیایم.
ز پا فتاده و از دست رفته ام نظریکه التفات تو بر خسته دستگیر آمد
هوش مصنوعی: افتادهام و از حال رفتهام، ولی وقتی که نگاه تو به من میافتد، برای این دل خسته تسکین میآورد.
مرا به شاه و وزیر احتیاج نیست از آنکگدای کوی تو هم شاه و هم وزیر آمد
هوش مصنوعی: من به پادشاه و وزیر نیازی ندارم؛ زیرا حتی در نقش یک گدا در کوی تو، حس میکنم که هم پادشاه هستم و هم وزیر.
امیریا غم بدرت بکاست همچو هلالچرا شکایتت از آفتاب و تیر آمد
هوش مصنوعی: ای امیر، غم پدرت به اندازهی هلال کم شده است؛ چه نیازی به شکایت از آفتاب داری که تیرگیها نمیتوانند تو را آزار دهند؟