شمارهٔ ۶۴
هوش مصنوعی: شعر درباره پرنس ارفع است که با هوش و خردش به جهان روشنایی میبخشد. زیبایی او چنان تابندگی دارد که ستم و بدی از او میگریزند. کلام و زبان او از هر نوع زشتی پاک است و خداوند نیز از چشمان او بدی را دور میکند.
پرنس ارفع دولت جهان هوش و خردکه تابد از رخ زیبایش فره ایزد
هوش مصنوعی: فرمانروای برجستهای که در دنیا قدرت و هوش دارد، چون زیباییاش میتابد، جلوهای از فضل و نعمت الهی را به نمایش میگذارد.
ستم گریخت ز دادش چنانچه می بگریختز نام یزدان پتیاره و هریمن و دد
هوش مصنوعی: ستم مانند موجودی ترسیده و گریزان از عدالت، فرار میکند، همانطور که موجودات شرور و پلید از نام خداوند بیباورند و از آن دوری میگزینند.
چنانکه کلک و زبانش ز هر بدی دور استخدای دور کناد از رخش دو دیده بد
هوش مصنوعی: او به گونهای است که قلم و زبانش از هر شر و بدی دور است. خداوند، بدی را از چشمهای او دور کند.