شمارهٔ ۱۰۳
هوش مصنوعی: این شعر به مفهوم اهمیت و ارزش علم و دانش می‌پردازد. شاعر به پسرش می‌گوید که علم و دانش را نمی‌توان به دیگران عاریه داد، زیرا نتیجه‌اش تنها حسرت و پشیمانی است. او به تشبیه عروس اشاره می‌کند و می‌گوید که اگر علم خود را به دیگران بدهی، در نهایت به خودت آسیب خواهد زد و باعث شرمندگی‌ات می‌شود. بنابراین، باید از ارزش علم و دانش محافظت کرد و آن را در اختیار دیگران قرار نداد.
کتاب عاریه دادن به مردمان ندهدترا نتیجه جز آه و حسرت افسوس
هوش مصنوعی: اگر کتاب خود را به دیگران قرض بدهی، حاصل آن تنها حسرت و پشیمانی برای تو خواهد بود.
بود کتاب عروس ای پسر به حجله علمکسی به عاریه هرگز نداده است عروس
هوش مصنوعی: ای پسر، کتاب علم مانند عروسی است که هیچکس هرگز آن را به امانت نمیسپارد.
عروس خویش چو دادی به عاریت تا حشربه بام عار و ندامت همی نوازی کوس
هوش مصنوعی: وقتی عروس خود را به امانت به کسی میسپاری، تا روز قیامت، همواره با درد و پشیمانی از آن یاد خواهی کرد و زنگ ندامت را به صدا درمیآوری.