شمارهٔ ۲۲ - تمثیل
هوش مصنوعی: در این شعر، دختری در شرایط سخت و مرگبار زندگی می‌کند و از زخم‌های انقلاب رنج می‌برد. چهره‌اش زیباست اما از بی‌اطلاعی مادرش آسیب دیده است. مادر تلاش می‌کند تا او را آرام کند و از طریق نوازش و محبت به او روحیه ببخشد. اما در نهایت، شخصی به دختر پیشنهاد می‌دهد که برای حل درد و رنجش باید چاره‌ای بیندیشد، در غیر این صورت او به زودی به دردسر خواهد افتاد.
یکی دختری داشت در کار مرگوزین زندگی مانده بی ساز و برگ
هوش مصنوعی: مردی دختری داشت که در آستانه مرگ بود و از زندگی نه هیچ چیز برایش مانده بود و نه امکاناتی در اختیار داشت.
پریشیده گسیویش از انقلابز گلبرگ رخساره اش رفته آب
هوش مصنوعی: چهره‌اش مانند گلبرگها نرم و زیباست، اما در اثر دگرگونی و آشفتگی، آن زیبایی کاسته شده و حالا آب و زندگیاش در حال ریزش است.
ز بی دانشی مادر مهربانبکف شانه و غازه بهر جوان
هوش مصنوعی: به خاطر نادانی، مادر مهربان تنها با کلاه و شالی برای جوانان کار می‌کند.
گهی تاب می دادش از شانه مویگهی سرخ می کردش از غازه روی
هوش مصنوعی: گاهی موهایش را از روی شانهاش به زیبایی به جلو میآورد و گاهی چهره‌اش را با رنگ سرخ میآرود.
یکی گفتش ای زال انده نصیبمکن خسته را بی دوا و طبیب
هوش مصنوعی: یکی به زال گفت: ای زال، نگذار که کسی که خسته و بیمار است، بدون درمان و پزشک باقی بماند.
یکی چاره کن رفتنش را به گورو گرنه چه از سرمه با چشم کور
هوش مصنوعی: کسی باید تدبیری بیندیشد تا از رفتن او به قبر جلوگیری کند وگر نه، بر چشم نابینا چه تاثیری میتواند داشت.