شمارهٔ ۲۴ - ازاوست
هوش مصنوعی: این شعر درباره درد و رنج ناشی از خیانت و بی‌وفایی شخصی است که راوی دل به او سپرده و حالا متوجه شده است که این دل سپردن تنها در دام فریب و نیرنگ او بوده است. راوی به خدای خود پناه می‌برد و از مصیبت‌های خود می‌گوید، در حالی که به عمق شکست و ناامیدی خود در عشق اشاره می‌کند. او به غم و اندوهی که از جدایی و فریب آن فرد تجربه کرده، می‌پردازد و می‌خواهد بداند که حالا که این اتفاق افتاده، چه امیدی برای بازگشت دل او وجود دارد، و اینکه در این شرایط از زندگی چه به دست می‌آورد. در نهایت، او به مرگ به‌عنوان یک رهایی از رنج‌های درونی خود فکر می‌کند.
خدای داند بهتر که چیست در دل منز بس جفای توای بیوفای عهدشکن
هوش مصنوعی: خدا بهتر از هر کسی میداند که در دل من چه میگذرد، به خاطر تمام ظلمها و بیوفاییهایی که از تو دیدهام و عهدی که شکستهای.
چو مهربانان در پیش من نهادی دلنبرد و برد دلم جز به مهربانی ظن
هوش مصنوعی: وقتی که محبت و مهربانی را در حضورم قرار دادی، دل من به هیچ چیز دیگری جز محبت و دوست داشتن تبدیل نشد.
همی ندانست این دل که دل سپردن توهمیشه کار تو بوده ست زرق و حیله و فن
هوش مصنوعی: دل من نمیدانست که عاشق شدن و دل سپردن به تو همیشه نتیجهی فن و ترفندهای تو بوده است.
دل تو آمده بوده ست تا دلم ببردببردو رفت به کام و مراد باز وطن
هوش مصنوعی: دل تو برای این آمده بود که دل مرا ببرد و اکنون به خواسته و آرزوی خود رسید و به وطن خود برگشت.
من از فریب تو آگه نه وتو سنگین دلهمی فریفته بودی مرا به چرب سخن
هوش مصنوعی: من از فریب تو خبر دارم و تو با دل سنگینت مرا با گفتار شیرین و فریبندهات گول زدهای.
هم آن کسی که به خوشی به من سپردی دلچو دل نباشد جان را چه کرد خواهم من
هوش مصنوعی: هر که دلش را به من با خوشحالی سپردی، اگر دل نباشد، جانم را چه کار کنم؟ من چه میخواهم؟
کنون که حال چنین شد چه باز خواهی دلچه اوفتاد که دل بازخواستی از من
هوش مصنوعی: حالا که وضعیت اینطور شده، چه امیدی به بازگشت دل داری؟ چه اتفاقی افتاده که دوباره دلت برای من تنگ شده است؟
دلم ببردی وجان هم ببر که مرگ بهستز زندگانی اندر شماتت دشمن
هوش مصنوعی: دل مرا بردی و جانم را هم ببر، چرا که مرگ بهتر از زندگی است در عذاب و تحقیر دشمن.